طالبان

در اوج قرون وسطا که کلیسای روم، اروپا را در چنگال خود قرار داده بود و بساط شکنجه و اعتراف‌گیری و تفتیش‌عقاید به امری روزانه تبدیل شده بود، بسیاری از متولیان دین به‌ نام دین مشغول عیش و نوش و سرمست قدرت بودند، مخالفانی که برخاستند و جلوی کلیسا ایستادند اتفاقا دیندارانی با ایمان بودند.

این روزها برخی تغییر مواضع در اصولگرایان دیده می‌شود که ذهنیت عمومی را نسبت به امکان نزدیک شدن دیدگاه‌ها به یکدیگر و کاهش تنش‌های سیاسی در جامعه کم می‌کند. از سوی دیگر فضای عمومی به گونه‌ای است که کسی حرف دیگری را نمی‌شنود، بلکه ابتدا مواضعی را نسبت به هم منتسب می‌کنند، سپس آن مواضع مجعول را نقد و رد یا تخطئه می‌کنند.

روز بیست‌وچهارم مردادماه احمد مسعود درست در همان زمان که از خارج به افغانستان بازگشت، فقط از این لحظه به بعد است که نهضت مقاومت ملی افغانستان با صدای بلند و مهم‌تر آنکه با صدای خویش آغاز به سخن می‌کند.

در توصیه کیهان به اصلاح‌طلبان برای حضور در کنار برادران و خواهران افغان برای مقابله با طالبان این نکته مستتر است که گویا آقایان اصولگرا مردان میدان سخت و عمل هستند و اگر از کسی دفاع می‌کنند به لفاظی اکتفا نمی‌کنند و جانانه به دفاع می‌پردازند و این معنا بدون تبعیض راجع به همه مسلمانان از شرق دور تا غرب جاری است! لابد مثال آنها سوریه و عراق است که البته ادعایی بی‌مبنا و بی‌مصداق است.

طالبان را در ذیل جریان‌های سیاسی بنیادگرا و در ذیل پارادایم اسلام سیاسی تعریف می‌کنند. بنیادگرایان برخلاف جریان‌های اصلاحگر دینی که خواستار عصری کردن دین در دوران جدیدند(عصرنة الإسلام)، در مسیر احیا و استقرار نظم گذشته‌ای که آن را شکوهمند می دانند و اسلامی کردن دوران(اسلمه العصر) گام بر می‌دارند.

در حالی که فضایی از رعب و وحشت همچنان شهرهای افغانستان را فرا گرفته است و صحنه‌های متاثر‌کننده از هجوم مردم به فرودگاه کابل و همچنین موج مهاجران به سوی مرزهای ایران و تاجیکستان و پاکستان در انواع شبکه‌های تلویزیونی در جهان پخش می‌شود، زنان و مردان بسیاری در شهرهای مختلف افغانستان دست به تجمعات اعتراضی زده و علاوه بر درخواست مطالبات خود عدم دخالت پاکستان در امور داخلی افغانستان را مورد تاکید جدی قرار داده‌اند.