یادداشت‌ها

یادداشت‌های پُرسون؛ تحلیل‌ها و دیدگاه‌های کارشناسی درباره اقتصاد، فرهنگ و جامعه ایران با نگاه دقیق و گزارش‌های معتبر. تازه‌ترین تحلیل‌ها را همین حالا بخوانید!

محمد ایمانی در کیهان نوشت:

دست برتر ایران در پانزدهمین روز جنگ

جنگی که بانیان آمریکایی و صهیونیستی آن خیال می‌کردند ظرف 48 ساعت با پیروزی به پایان می‌رسانند، به روز پانزدهم رسیده است. هدف نتانیاهو و ترامپ از این جنگ چه بود و دو هفته بعد کجا ایستاده اند؟
سعید خادمی، مشاور رئیس و راهبر روابط عمومی و امور بین الملل سازمان بهزیستی کشور در یادداشتی نوشت:

پنجره کوتاه پس از جنگ: عبور از منطق «بقا» به راهبرد «توسعه»

پایان هر جنگ معمولاً آغاز مرحله‌ای دشوارتر است. در میدان نبرد، منطق بقا تصمیم‌ها را هدایت می‌کند؛ اما پس از خاموش شدن سلاح‌ها، کشورها با پرسشی عمیق‌تر روبه‌رو می‌شوند: آیا می‌توانند از وضعیت اضطراری عبور کنند و به سمت ساختن آینده‌ای پایدار حرکت کنند، یا در همان منطق بقا باقی می‌مانند و به‌تدریج فرسوده می‌شوند؟
گلوگاه واقعی برتری نظامی مدرن دیگر تنها بودجه‌های عملیاتی یا شجاعت نیروهای خط مقدم نیست؛ بلکه زنجیره تأمین جهانی شکننده، محدودیت‌های سخت ظرفیت تولید صنعتی و اتکایی نگران‌کننده به مواد معدنی حیاتی است که در کنترل رقبای ژئوپلیتیک قرار دارند.
کامبیز مهدیزاده مشاور و دستیار ویژه دیپلماسی عمومی رئیس بنیاد ایران‌شناسی در یادداشتی نوشت:

آدولف هیتلر زنده است

یهودیان مردمان زودباوری هستند، تاریخ‌دانان و محققین به آن‌ها گفته‌اند بیشترین تعداد از شما را در جنگ جهانی دوم آدولف هیتلر کشته، اما آن‌ها نمی‌دانند آدولف هیتلر زمان آن‌ها بنیامین نتانیاهو است و اوست که امروز آن‌ها را به قتل می‌رساند و بیشترین کشتار یهودیان با جنگ‌افروزی او بعد از «آدولف هیتلر» اتفاق افتاده است.
رسول سعیدی­زاده در یادداشتی نوشت:

پهپادها و موشک‌ها، ارکان استراتژیک ایران

جهان امروز شاهد دگرگونی‌های شگرفی در مفهوم جنگ و دکترین‌های نظامی است. نزاع‌های اخیر، فراتر از هر تحلیل کلاسیکی، نشان داده‌اند که برتری نظامی دیگر تنها به نیروی انسانی انبوه، سامانه‌های زرهی عظیم یا ناوگان‌های دریایی متعدد محدود نمی‌شود. در این دوران پُرتلاطم، کشورهایی که صرفاً بر توانمندی‌های سنتی تکیه دارند، در برابر ابزارهای جنگی نوین، به دارایی‌های آسیب‌پذیر و هزینه‌بَر تبدیل می‌شوند. در این میان، پهپادها و موشک‌ها به عنوان دو ستون اصلی استراتژی‌های دفاعی و تهاجمی، جایگاهی بی‌بدیل یافته‌اند.
زهرا شیخ باقری نوشت:

وطن را دریابیم!

تاریخ ملت‌ها نیز نشان می‌دهد که هرگاه سرزمینشان در معرض تهدید قرار گرفته، مردم با احساس مسئولیت و همبستگی از آن دفاع کرده‌اند. ملت ایران نیز در بزنگاه‌های حساس تاریخی بارها این حقیقت را به نمایش گذاشته است. از دوران‌های سخت گرفته تا سال‌های دفاع مقدس، مردم نشان داده‌اند که در کنار همه اختلاف سلیقه‌ها و دیدگاه‌ها، در مسئله حفظ سرزمین و استقلال کشور متحد می‌شوند.
کامبیز مهدیزاده نوشت:

ایران تمام نمیشود!

ما باید تاریخ را از دریچه‌ی ملی نگاه کنیم. هر وجب از این خاک، متعلق به مردمانی‌ست که با خون و فرهنگ‌شان آن را حفظ کرده‌اند. اگر بی‌تفاوت شویم، تاریخ بار دیگر تکرار خواهد شد، و این‌بار نه فقط قفقاز و بحرین، که هویت‌مان را خواهند برید.
فرزند و مشاور رئیس‌جمهوری با انتشار یادداشتی درباره انتخاب آی
ت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای به‌عنوان رهبر جدید انقلاب نوشت: امیدوارم با تصمیم‌های درست مردم را به آغوش بگیرند و شکاف به وجود آمده را ترمیم کنند.
مجید قاسم کردی حقوقدان و فعال مدنی در یادداشتی نوشت:

مهلت قانونی خبرگان و شورای موقت؛ وقتی «اسرع وقت» به «یک هفته» تعبیر می‌شود!

این روزها و در فضای پرحساسیت پیرامون تداوم مدیریت عالی کشور، گاه از زبان برخی محافل حقوقی یا سیاسی شنیده می‌شود که گویی مجلس خبرگان رهبری برای انتخاب رهبر جدید، یا شورای موقت برای اعمال وظایف حاکمیتی، مهلت‌های زمانی مشخصی مانند «یک هفته» یا «چند روز» دارند. این ادعاها اگرچه شاید با نیت تحلیل شرایط اضطراری مطرح شوند، اما با رجوع به نص صریح قانون اساسی، به‌ویژه اصل ۱۱۱، چنین محدودیت زمانیِ دقیقی پیش‌بینی نشده است.
در لحظات بحران، جامعه چهره‌ای متفاوت از خود نشان می‌دهد. اختلاف‌ها برای مدتی کنار می‌رود و احساس تعلق به "ما"یی بزرگ‌تر جای آن را می‌گیرد. تجربه جنگ‌ها در سراسر جهان نشان می‌دهد که تهدیدهای مشترک، در کنار ویرانی‌ها، اغلب نوعی همبستگی اجتماعی کم‌نظیر را نیز فعال می‌کنند؛ سرمایه‌ای که اگر در دوران پساجنگ حفظ نشود، به‌سرعت فرسوده خواهد شد.
هر روز و شب صدها بمب و موشک از سوی دو جنایتکار متجاوز آمریکا و اسرائیل بر سر ملت ایران ریخته می‌شود و هر روز صدها ایرانی شهید و صدها خانه و مراکز ملی ویران می‌شود. شبکه ایران‌ستیز اینترنشنال و برخی شبکه‌های همسو، نام آن را «حمله آمریکا و اسرائیل در حمایت از مردم ایران» گذاشته‌اند.
رهبری معظم سراسر عمرش را در راه بیداری امت اسلامی و مبارزه با ظالمان و ستمگران گذراند،‌از دوران جوانی که به مبارزه با رژیم دست نشانده ستم شاهی پرداخت تا دوران ۴۷ ساله جمهوری اسلامی پیوسته در ستیز با دشمنان ملت ایران بود و الحق در طول این سالها به بهترین شکل از مردم و سرزمین خود و حتی از همه ی مسلمانان و مظلومان جهان دفاع کرد.
دشمن به دنبال تغییر ماهیت این درگیری و تلاش برای تاراج هویت ماست. این حمله‌ها با هدف فلج‌سازی ساختار رهبری و سلب روحیه ملی انجام شده و مقصد اصلی توطئه‌چینان، نه آزادی مردم، بلکه تخریب ساختاری نظام و در پی آن نابودی روح ملی و ایجاد تفرقه میان مردم است.
زهرا شیخ باقری، دانشجوی دکتری مدیریت رسانه در یادداشتی نوشت:

پرچم ایران؛ نماد وحدت یا میدان جدال سیاسی؟

در پی برخی رفتارهای تنش‌زا در محیط‌های دانشگاهی، بحث درباره جایگاه پرچم به‌عنوان نماد وحدت ملی و حدود آزادی بیان بار دیگر در فضای عمومی مطرح شده است.
آیت‌الله سید مهدی امام جمارانی، از یاران دیرین امام خمینی(ره) و چهره‌های اخلاق‌محور انقلاب اسلامی، پس از عمری زندگی صادقانه و خدمت بی‌هیاهو به مردم، چشم از جهان فروبست. روحانیِ بی‌ادعایی که کرامت انسان، مرزبندی با تحجر و همراهی با جامعه را جوهره رسالت دینی می‌دانست، اکنون در جوار رحمت الهی آرام گرفته است.
محمدعلی رحیمی نژاد دانش آموخته روابط بین الملل در یادداشتی نوشت:

مردم؛ علاج در وطن است...

در شرایط تحریم، جنگ شناختی و تهدیدات نظامی، انسجام داخلی و همراهی مردم با نهادهای قانونی و دفاعی کشور، تنها راه حفظ امنیت و توسعه ملی است.
مسعود اکبری طی یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت:

دانشگاه جای «شعبان‌ بی‌مخ‌ها» نیست

کسی که جاده‌صاف‌کن تحریم و جنگ علیه میهن خود می‌شود، دیگر دانشجو نیست؛ او تنها بازیگری است که در تئاتر سایه‌های دشمن، نقش «شعبان ‌بی‌مخ» و «مزدور دشمن» و «پادوی ترامپ و نتانیاهو» را بازی می‌کند.
اصولا فیزیولوژی انسان طوری تکامل یافته که در شرایط بحرانی به نزدیک‌ترین راه‌حل برای فرار از منشأ استرس‌زا، چنگ بزند، بی‌آنکه بتواند منطقا عواقب بعدی این راه‌حل را ارزیابی کند. از این رو، استقبال و استمداد از جنگ علیه کشور هرچند بسیار تأسف‌بار و غم‌انگیز است، اما طبق سرشت انسان، طبیعی به نظر می‌رسد.
سازمان آگهی های پُرسون