یادداشت‌ها

جی‌دی‌ ونس، معاون رئیس جمهور آمریکا در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۶، برابر با ۲۳ تیر ۱۴۰۵ مصاحبه مفصل و بسیار پرمطلبی با جوروگان، پادکستر معروف آمریکایی برای حدود سه ساعت داشت.

مرحله دوم جنگ رمضان در روزهای گذشته بازتولید شده و نشانه‌هایی از تخریب و ستیزش پردامنه علیه تاسیسات و نهادهای تاکتیکی ایران مشاهده می‌شود. در این فرآیند بخش قابل‌توجهی از تاسیسات نظامی استان‌های جنوبی کشورمان ایران در معرض تهدیدات و عملیات نظامی فرماندهی مرکزی امریکا موسوم به سنتکام قرار گرفته است.

سخنگوی دولت یادداشتی با عنوان «همه ایران، سرای ماست» منتشر کرد.

حملات اخیر آمریکا به مناطق جنوبی ایران، به باور این یادداشت، تنها بخشی از تقابل با کشور است و همزمان جنگ روانی برای ایجاد شکاف اجتماعی و تضعیف وحدت ملی نیز با بهره‌گیری از برخی جریان‌ها و چهره‌ها دنبال می‌شود.

زیدآبادی نوشت: شبکهٔ "اینترنشنال" چنان از مصائب مردم مظلوم جنوب ایران بر اثر جنگ سخن می‌گوید که انگار به کلی از یاد برده‌است که خودش برای آغاز جنگ و لزوم نابودی زیرساخت‌های حیاتی کشور تحت عنوان "ارسال کمک به مردم ایران" با چه جلز و ولزی به ترامپ و نتانیاهو التماس می‌کرد و هنگام آتش‌بس و تفاهم‌نامه چه عزایی گرفته بود!

در میانه جنگ روانی، هر شعار و هر پیام، می‌تواند به ابزاری برای تقویت یا تضعیف یک جبهه تبدیل شود. تهدیدهای نمادین علیه چهره‌های سیاسی، نه‌تنها آنان را از میدان خارج نمی‌کند، بلکه گاه به تقویت روایت امنیتی و تبلیغاتی طرف مقابل و افزایش هزینه‌های سیاسی برای کشور می‌انجامد.

انتقام از خون امام شهید، فراتر از یک خانواده و حتی کشور، بلکه وظیفه تک‌تک آحاد امت اسلامی در اقصاء نقاط جهان است.

135 روز بعد، ایرانی که قرار بود سه روزه سقوط کند و تبدیل به بزرگ‌ترین مستعمره آمریکا شود، نه تنها تسلیم نشده و پابرجاست، بلکه به اعتراف استراتژیست‌های بسیار در آمریکا و اروپا، از متن این جنگ پرمهابت، به عنوان «چهارمین ابرقدرت دنیا» سر برآورده است.

در روزهایی که ایران با جنگ و تجاوز خارجی روبه‌روست، سکوت بخشی از جریان روشن‌فکری، پرسش‌هایی جدی درباره نسبت میان اخلاق، مسئولیت اجتماعی و کنش در بزنگاه‌های تاریخی ایجاد کرده است؛ یادداشتی که شکاف میان نظریه و عمل را به نقد می‌کشد.

یکی از بزرگ‌ترین فرصت‌های از دست ‌رفته اقتصاد ایران در نتیجه تحریم‌ها، صرفا کاهش صادرات نفت نبود، بلکه مهم‌تر از آن، محروم ماندن کشور از جذب سرمایه، انتقال فناوری و دسترسی به تکنولوژی‌های پیشرفته برای تکمیل زنجیره ارزش در صنایع راهبردی بود. نمونه‌ای روشن از این فرصت از دست‌ رفته را می‌توان در صنعت گاز طبیعی مشاهده کرد.

دوران پساجنگ، بیش از آنکه عرصه بازسازی زیرساخت‌ها باشد، میدان بازسازی امید، اعتماد و مشارکت است. در این میان، نسل زد با ظرفیت‌های خلاقانه و دانش‌محور خود می‌تواند سرمایه اجتماعی حاصل از مقاومت ملی را به سرمایه‌ای برای رشد و پیشرفت اقتصادی تبدیل کند.

افزایش تهدیدهای لفظی و تشدید تنش‌های منطقه‌ای، بار دیگر بحث درباره کارآمدی راهبردهای دفاعی ایران را به کانون توجه تحلیلگران آورده است. در چنین فضایی، برخی کارشناسان بر این باورند که بازنگری در مؤلفه‌های بازدارندگی و ارزیابی گزینه‌های راهبردی می‌تواند به یکی از مهم‌ترین مباحث امنیت ملی در شرایط کنونی تبدیل شود.

چین با کنار گذاشتن نگاه ایدئولوژیک و اولویت دادن به توسعه اقتصادی، مفهوم منافع ملی را به‌صورت عمل‌گرایانه بازتعریف کرد. نتیجه این چرخش، گسترش تجارت، جذب سرمایه و فناوری، و تبدیل شدن به بزرگ‌ترین شریک تجاری بخش بزرگی از جهان بود.

معصومه ابتکار با روایت خاطره‌ای از دیدارهای خود با رهبر شهید، از تأکید و پیگیری ایشان درباره مقابله با خشونت علیه زنان و حمایت قانونی از زنان در خانواده سخن گفته است. او می‌گوید رهبر شهید در جلسات مختلف، هم خواستار تسریع در تدوین و تصویب لایحه منع خشونت علیه زنان بودند و هم درباره سرنوشت این لایحه به‌طور مستقیم از مسئولان سؤال می‌کردند.

پیشرفت نظام سلامت، پیش از آنکه در بیمارستان‌ها و اتاق‌های عمل معنا پیدا کند، در اندیشه‌ای ریشه می‌دواند که به توان دانشمندان، پزشکان و تولیدکنندگان ایرانی ایمان دارد. این یادداشت، ادای احترامی است به درایت آیت‌الله سید علی خامنه‌ای؛ رهبری که سلامت را با استقلال، علم و تولید ملی پیوند زد.

از اشک‌هایِ پیرمردی در سرایِ مصلایِ تهران تا ایثارِ خاموش در بمبارانِ بیمارستان‌ها؛ آنچه امروز مبعوث شده، نه صرفاً کلام، که ایمانی‌ست جاری در رگ‌هایِ مردمانی که منتظرند تا هم‌زیستیِ متعادلِ انسانی، جایگزینِ تنهاییِ دیجیتال شود.

تاریخ، ماندگاری برخی انسان‌ها را نه با سال‌های حضورشان، بلکه با عمق اثرشان بر جان یک ملت می‌سنجد. این یادداشت، ادای احترامی است به رهبر شهید پرچمدار عزت و اقتدار ایران، آیت‌الله سید علی خامنه‌ای؛ رهبری که با درایت، صلابت و نگاه تمدنی، امید، مسئولیت و عزت را به سرمایه‌ای ماندگار برای ایران تبدیل کرد.

هر مشعلی که در صنعت روشن می‌ماند، تنها نماد تولید نیست؛ روایت امید، دانش و خودباوری ملتی است که آینده خود را با دستان خویش می‌سازد. رهبر شهیدمان آیت‌الله سید علی خامنه‌ای با تأکید بر خودباوری، تولید ملی و اتکا به ظرفیت‌های داخلی، صنعت پتروشیمی را یکی از ستون‌های عزت، استقلال و اقتدار ایران می‌دانست.

سخنگوی دولت گفت: دولت از آغاز فعالیت خود، بر سیاست وفاق، تعامل و گسترش روابط با همسایگان تأکید داشته است.

رئیس سازمان انرژی اتمی با تبیین ابعاد مختلف اندیشه و میراث رهبر شهید، گفت: این مسیر با تکیه بر وحدت ملی و استمرار پیشرفت علمی کشور ادامه خواهد یافت.

رئیس اتاق اصناف ایران در یادداشتی به تعامل تاریخی بازار، انقلاب و رهبری پرداخت.

دیپلماسی در اندیشه رهبر شهید آیت‌الله سید علی خامنه‌ای، صرفاً ابزاری برای تنظیم مناسبات خارجی نبود، بلکه تجلی هویت، عزت و استقلال ملی به شمار می‌رفت. این یادداشت با مرور مهم‌ترین مؤلفه‌های مکتب سیاست خارجی ایشان، نشان می‌دهد چگونه پیوند میان آرمان‌گرایی، واقع‌بینی و تعامل عزتمندانه، میراثی ماندگار برای دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران بر جای گذاشته است.

شهادت آیت‌الله سید علی خامنه‌ای، در نگاه فعالان عرصه صنعت و معدن، تنها فقدان یک رهبر سیاسی نیست، بلکه از دست دادن شخصیتی است که سال‌ها بر خوداتکایی، تولید ملی، اقتصاد مقاومتی و تقویت توان داخلی تأکید داشت. این دل‌نوشته، روایتی از اندوه فقدان قائد شهید امت و عهدی دوباره برای استمرار مسیر پیشرفت، تولید و استقلال اقتصادی ایران است.

از حجره‌های طلبگی در مشهد تا کانون تصمیم‌گیری‌های کلان در تهران؛ آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای در طول حیات علمی و سیاسی خود به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های جمهوری اسلامی بدل شد. این مرور، بازخوانیِ سیر تحول شخصیتی است که از یک مبارز جوان در دوران پیش از انقلاب، به رهبری برای هدایت سیاست‌های کلان کشور در بحران‌ها و برهه‌های سرنوشت‌ساز بدل گشت و فصل نهایی مدیریت خود را با تغییر در ساختار رهبری کشور به پایان رساند.