یادداشت‌ها

احمد زیدآبادی، فعال اصلاح‌طلب، مذاکرات ایران و آمریکا را به قلب یک مریض سکته‌ای در اتاق عمل تشبیه کرد که امروز علائم حیاتی بهتری دارد، اما نتانیاهو و بن‌زاید در تلاش برای ایستاندن آن هستند.

امروز برای همه مُسجل شده که دشمن، با ترکیب تکنولوژی و نفوذ، می‌جنگد و ترور می‌کند. آیا این ترکیب فقط در حوزه جنگ سخت است و در اقتصاد نیست؟ آیا این «بی‌خیالی» و «کرختی» که در مسئله برخورد با محتکران و گرانفروشان و تورم حس می‌شود، فقط حس است؟! اگر باور داریم که تا این لحظه، اتحاد و انسجام مردم باعث موفقیت نیروهای مسلح کشورمان شده است، آیا گرانی‌ها و برخورد نکردن‌ها نمی‌تواند، برای هدف قرار دادن همین اتحاد و انسجام باشد؟!

پیش از جنگ هم دسترسی به اطلاعات و اخبار معتبر سخت بود، اکنون با وجود وضع امنیتی کشور مرز اخبار واقعی از جعلی مخدوش‌تر شده است.

در ایران کنونی یکی از مهم‌ترین میدان‌های این جنگ، «میدان نت» است. این میدان به طرز عجیبی از ابتدای آمدن اینترنت فعال بود و جنگی دایمی در آن قرار داشت و با اطمینان می‌توان گفت که بیشترین خسارت به رابطه حکومت و مردم و حتی در اقتصاد در این میدان زده شده، زیرا پیش از دو دهه است که با شدت هر چه تمام‌تر ادامه داشته و به جنگ بی‌پایان میان دو طرف تبدیل شده است.

حسین امامی‌راد نماینده مردم چناران، طرقبه‌شاندیز و گلبهار در مجلس شورای اسلامی طی یادداشتی که در اختیار این خبرگزاری قرار داد به موضوع ضرورت افزایش مبلغ کالابرگ پرداخت.

۶5 روز است که اینترنت، این شاهرگ حیاتی کسب‌وکارهای دیجیتال، یا قطع است یا به زحمت نفس می‌کشد. برای خیلی‌ها شاید این فقط یک خبر باشد، یک تیتر کوتاه در میان انبوهی از اخبار؛ اما برای ما که در دل این فضا کار می‌کنیم، هر روزش یک بحران واقعی است، یک فرسایش بی‌صداست که در پی آن تعطیلی و تعدیل و بیکاری به همراه دارد.

سخنگوی فراجا از ورود بیش از 630 هزار نفر به ایران در روزهای جنگ خبر داد.

در ایران کنونی یکی از مهم‌ترین میدان‌های این جنگ، «میدان نت» است.

از اولین آشنایی‌ام با شهید لاریجانی ۴۵ سال می‌گذرد. نماینده دوره اول مجلس بودم. ایشان معاون دوست صمیمی و باصفایم، مرحوم دکتر احمد توکلی بود. این آشنایی در سال‌های همکاری با مجلس و دولت تداوم و تعمیق یافت.

رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس گفت: گاه مواضعی از سوی برخی افراد شنیده می‌شود که ممکن است پیام‌هایی به بیرون مخابره کند و به کاهش قدرت مانور مسئولان کشور و تیم‌ مذاکره‌کننده بینجامد.

مهاجرانی سخنگوی دولت عنوان کرد: امروز بیش از هر زمان دیگری، نیازمند بازتعریف مفهوم وحدت هستیم؛ وحدتی که نه بر حذف تفاوت‌ها، بلکه بر مدیریت آنها استوار است. وحدتی که در آن، هر بخش از نظام، نقش خود را در چهارچوب یک تصویر کلان ایفا می‌کند و از تقلیل مسائل پیچیده به دوگانه‌های ساده‌انگارانه پرهیز می‌شود.

به پاسخ این پرسش بپردازیم که چه کسی باید مذاکره کند؟ اهمیت این پرسش از آنجا است که برخی افراد از موضع مثلا انقلابی، اصل مذاکره را هم نفی می‌کنند و می‌خواهند خانه مذاکره‌کننده را روی سرش خراب کنند.

وزیر ارتباطات تاکید کرده که اینترنت باکیفیت، حق مردم است و هرگونه دسته‌بندی و تفکیک دسترسی ازجمله آنچه تحت عنوان اینترنت طبقاتی یا لیست‌های خاص مطرح می‌شود در این چارچوب موضوعیتی ندارد و مواردی که به هر دلیلی در عمل اقداماتی متفاوت با این رویکرد اجرا شده، جنبه موقت و اضطراری داشته و با تثبیت شرایط اجتماعی و امنیتی باید به تدریج به مسیر درست خود بازگردد.

در دوره‌‌ پساجنگ، سیاست ارزی به یکی از تعیین‌کننده‌ترین ابزارهای سیاستگذاری اقتصادی تبدیل می‌‌شود. دلیل آن روشن است؛ تقریبا همه متغیرهای کلیدی از تورم و تجارت خارجی گرفته تا سرمایه‌گذاری و انتظارات به‌‌طور مستقیم یا غیرمستقیم به نرخ ارز وابسته‌اند. در چنین شرایطی، انتخاب نادرست رژیم ارزی یا اجرای ناپایدار آن، می‌‌تواند کل فرآیند بازسازی را با اختلال مواجه کند. اقتصاد ایران، با سابقه‌ای طولانی از چند نرخی بودن ارز، سرکوب نرخ ارز و وابستگی به درآمد‌های نفتی، در این مقطع نیازمند بازتعریف جدی در سیاست ارزی است.

چرا مساله مذاکره مهم است؟ چون با یک مغلطه رایج علیه آن مواجهیم که عده‌ای با استناد به آن در صدد نفی مذاکره هستند.

در موقعیت جنگی و دفاعی از کشور که تیم مذاکره از سوی عالی‌ترین نهاد یعنی شورای عالی امنیت ملی با تأیید آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای رهبر عزیز برگزیده شده‌اند، نغمه‌های ناسازی کوک می‌شود که، «بله! ما الان رسیده‌ایم پشت خیمه معاویه و عده‌ای دارند خیانت می‌کنند!»

حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران در خرداد و اسفند 1404 و آتش‌بس‌های موقت تیر 1404 و فروردین 1405 را نیز باید در همین چهارچوب ارزیابی کرد. آنها پس از شکست و ناامیدی از دستیابی به هدف ایده‌آل‌شان در تغییر نظام ایران به دنبال تضعیف توانمندی‌های ایران و تخریب متناوب دارایی‌های ایران هستند تا کشور را در یک چرخه دائمی بازسازی نگه دارند و وقت و منابع مالی ایران را به این چرخه مصروف کنند.

محاصره دریایی ایران از سوی آمریکا، نقض صریح آتش‌بس ادعایی است. بنابراین بستن باب‌المندب به روی کشتی‌های آمریکایی و کشورهای همپیمان با آمریکا و مخصوصاً رژیم صهیونیستی، حق مسلم و عکس‌العمل قانونی و پذیرفته شده جبهه مقاومت است.

جهان در حالی وارد دوره‌ای تازه از بازآرایی قدرت شده که بسیاری از معادلات تثبیت‌شده نظم بین‌الملل، زیر فشار سیاست‌های دونالد ترامپ فرو ریخته‌اند. آنچه قرار بود با شعار «اول آمریکا» به احیای برتری واشنگتن بینجامد، در عمل به تله‌ای خودساخته بدل شد؛ تله‌ای که با تخریب اعتماد، تضعیف نهادهای چندجانبه و گسترش اقتصاد سیاسی ترس، نه‌تنها آمریکا را در مسیر انزوا قرار داد، بلکه بلوک‌های رقیب و الگوهای تازه حکمرانی را نیز تقویت کرد. اکنون پرسش اصلی این است: آیا ترامپ ناخواسته آغازگر پایان نظم آمریکامحور شد؟

شعار انتخاب شده امسال "برای همه نسل ها واکسن ها موثرند" است که نشان دهنده این است که واکسیناسیون مختص دوران کودکی نیست و جوانان، سالمندان و خانم های باردار و سایر گروه ها نیز می‌توانند از مزایای واکسیناسیون بهره‌مند شوند.

فعال رسانه‌ای معتقد است تداوم جنگ تامین این اهداف را از دسترس دورتر می‌کند. در این وضعیت در عمل قانون به معنای دقیق آن تعلیق می‌شود و امور کشور صرفا با اتکا به قوانین و نهادها اداره نمی‌شود. امروز بیش از هر چیز به اراده قدرت حاکمه و تصمیمش برای خروج از این وضعیت نیاز است.

علی لاریجانی یکی از شخصیت‌های بزرگ و تأثیرگذار تاریخ معاصر ایران بود که ویژگی‌های منحصر به فردی در عرصه سیاست و مدیریت داشت.

جنگ تحمیلی سوم که فردا 60 روزه می‌شود، میدان بروز رشد ملت ایران است. سخن از دو مدل، «راهبرد» و «راهبری» است که موجب می‌شود یک ملت، شهیدان خود را با افتخار سر دست بگیرد و دیگری، کشته‌هایش را پنهان دارد و نتواند به آنها مباهات کند. یک ملت، به مدت دو ماه هر شبانه‌روز به میدان آمده و سینه سپر کرده است، اما در مقابل، هیچ اجتماعی در دفاع از جنگ افروزان برپا نمی‌شود، چون تلقی شرافتمندی نسبت به آن وجود ندارد.

مدت‌هاست جهان در تلاش است پدیده‌ای به نام دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری ایالات متحده آمریکا را مطالعه و بررسی کند؛ فردی که نه تنها اختیارات تقریباً مطلقی در اداره منابع قدرتمندترین و ثروتمندترین کشور جهان دارد، بلکه با رفتارهای خود تهدیدات جدی برای امنیت جهانی ایجاد کرده است.