رسانه‌های دیگر

رسانه‌های دیگر در پُرسون؛ تازه‌ترین اخبار و گزارش‌های رسانه‌های معتبر ایران و جهان را در یک نگاه ببینید. با گردآوری و تحلیل اخبار رسانه‌های دیگر کنارتان هستیم، همیشه به‌روز و مطلع باشید!

المانیتور در گزارشی اختصاصی به نقل از منابع امنیتی و سیاسی اسرائیل افشا کرد که سردرگمی تل‌آویو در برابر تغییر آرایش نظامی آمریکا در منطقه، موجب خشم و سر سرخوردگی نتانیاهو از عدم تحقق وعده «سرنگونی ساختار سیاسی ایران» شده است؛ ناامیدی مضاعفی که به برکناری ناگهانی دو مقام ارشد موساد توسط رئیس جدید این سازمان و هراس شدید از تثبیت قدرت ایران انجامید.
یکی از ویژگی‌های شورای عالی امنیت ملی، محدود بودن اطلاعات منتشرشده درباره جلسات و مصوبات آن است. اگرچه در قوانین موجود حکم صریحی که همه مصوبات شورا را محرمانه اعلام کرده باشد، وجود ندارد، اما رویه عملی این بوده که جزئیات جلسات و مصوبات به صورت عمومی منتشر نشود.
اینکه هر وقت مسئولان سیاسی و اجرائی به نقطه‌ای می‌رسند که احساس می‌شود قرار است کشور به آرامش و ثبات برسد و از جنگ و درگیری دور شود ناگاه عده‌ای سروصدائی به راه می‌اندازند یا حادثه‌ای می‌آفرینند که مانع ثبات و آرامش می‌شود و طبل جنگ دوباره به صدا درمی‌آید، نمی‌تواند عادی باشد.
هفته گذشته، چند رویداد ناگوار رخ داد تا بدانیم در داخل کشور چه دستهایی در کار است تا در کار دولت خلل ایجاد کند و بلکه دولت را سرنگون کرده. کنارگذاری دولت ملی و مردمی، کار آسانی به نظرشان می‌رسید و خیالشان تخت که: دولت آن است که بی‌خون دل آید به کنار!
محسن شاکری‌نژاد، رئیس مرکز تحقیقات صداوسیما گفت: «صرف بالابردن مخاطب ملاک نیست، تأثیر را باید سنجید، برنامه‌ای برایش چند میلیارد هزینه شده و 70 درصد هم مخاطب داشته، حالا تأثیرش چیست؟ چه تأثیری روی جامعه دارد؟»
تکذیب استعفای رئیس‌جمهور توسط خود دکتر پزشکیان و در بیانیه دفتر رهبری که هر دو در روز سه‌شنبه منتشر شدند، در پاسخ به دو اقدام ضدامنیت ملی بود که یکی توسط فردی در کسوت روحانیت صورت گرفت و دیگری مربوط به فردی است که در یکی از تجمعات شبانه گفته بود باید کاری کنیم که رئیس‌جمهور پزشکیان وادار به استعفا شود و رهبری آن را بپذیرد.
ارزش دلاری بورس ایران به حدود ۹۸ میلیارد دلار سقوط کرده است؛ یعنی کل بازار سرمایه کشوری با بیش از ۹۰ میلیون نفر جمعیت، تقریباً به اندازه سود خالص یک‌ساله شرکت گوگل ارزش دارد. این فقط یک مقایسه نیست؛ این تصویر واقعی اقتصاد ایران است؛ اقتصادی که هر روز کوچک‌تر می‌شود، اما مسئولان همچنان از دستاوردهای بزرگ سخن می‌گویند.
واقعه تلخی که در این هفته باعث تشویش اذهان شد، سخن یک فرد معلوم‌الحال[باقر خرازی] مبنی بر استعفای مکرر رئیس‌جمهور و تهدید شدن وی توسط رهبری که اگر یکبار دیگر استعفا بدهد با آن موافقت می‌شود و همچنین سخن فرد دیگری[برادر داماد شهید رئیسی] که در یکی از تجمعات شبانه تهران گفت ما باید کاری کنیم که رئیس‌جمهور وادار به استعفا شود و رهبری هم آن را بپذیرد.
در حالی که دولت همچنان تأکید می‌کند تصمیمی برای افزایش قیمت بنزین یا کاهش سهمیه ۶۰ لیتری اتخاذ نشده، بررسی روند تغییرات سهمیه سوخت نشان می‌دهد سیاست مدیریت مصرف عملاً از مسیر دیگری در حال اجراست.
مراسم چهاردهمین دوره قرعه‌کشی فروش محصولات ایران‌خودرو در حالی برگزار شد که تعداد متقاضیان به کمتر از ۹۰۰هزار نفر رسید؛ رقمی که نسبت به اوج تقاضا در زمستان سال گذشته بیش از ۹۱درصد کاهش یافته است.
20سال برنامه ساخت و از قاب تلویزیون حذف شد، اما از ذهن و قلب مردم، نه. با یک پخش زنده در شبکه اجتماعی اینستاگرام نشان داد که هنوز هم، هزاران نفر گوشی به دست نشسته‌اند تا گوش به صدای گرم و آشنای او بسپارند. به شبکه‌های خصوصی رفت و ۳۶۰درجه(!) چرخید تا همانجایی بایستد که همیشه بود، همان کسی باشد که همیشه بود؛ صادق، زحمتکش و واقعی.
شرایط آینده با توجه به توطئه‌هائی که دشمنان تدارک دیده‌اند، بشدت خطیرتر و حساس‌تر است. رئیس‌ جمهور آمریکا بدون پرده‌پوشی سخن از دزدیدن نفت ایران، ویران کردن زیرساخت‌ها و تسخیر جزایر ایرانی می‌گوید. در جنگ 40روزه، علاوه بر آمریکا و رژیم صهیونیستی بسیاری از دولت‌های عربی، تعدادی از دولت‌های غیرعرب منطقه، کشورهای عضو ناتو و چند کشور دیگر با تمام امکانات علیه ایران فعال بودند.
در حالی که ضربات مقتدرانه نیروهای مسلح، هیمنه پوشالی دشمن را در هم شکسته و رژیم صهیونیستی را در کابوس «ایران قدرتمند» فرو برده است، جریان واداده با نادیده گرفتن واقعیات میدان و تکرار راهبرد شکست‌خورده «مذاکره»، با ارائه یک «دوراهی خیالی»، در حال نسخه‌پیچی برای تسلیم در برابر دشمنی است که خود به استیصال رسیده است.
دولت‌ها معمولا زمانی به سیاست‌های کوپنی و سهمیه‌بندی بازمی‌گردند که دیگر ابزار مؤثری برای مهار تورم و حفظ قدرت خرید مردم در اختیار ندارند. در چنین شرایطی به جای درمان بیماری، تلاش می‌کنند آثار آن را مدیریت کنند. احیای کالابرگ هم از همین جنس است؛ سیاستی که قرار بود فشار حذف ارز ترجیحی را جبران کند، اما اکنون خود به نمادی از بن‌بست سیاست‌گذاری اقتصادی تبدیل شده است.
اگر هر تصمیم برای تنش‌زدایی، هر توافق، هر مذاکره یا هر اصلاح اقتصادی، به جای آنکه براساس منافع ملی نقد و ارزیابی شود، به میدان تسویه‌حساب‌های جناحی تبدیل شود، نتیجه از پیش روشن است.
سازمان آگهی های پُرسون