به گزارش سایت خبری پُرسون، از خوزستان؛ در گرمای طاقتفرسای اهواز، جایی که دمای هوا نفسگیر است و تحمل چند دقیقه قطعی برق برای شهروندان نیز دشوار، داوطلبان کنکور رشته تجربی در حوزه ۲۲ بهمن اهواز، همان دانشکده شهید چمران، حدود ۹۰ دقیقه از آزمون خود را در خاموشی و گرما سپری کردند؛ اتفاقی که نهتنها آرامش و تمرکز داوطلبان را برهم زد، بلکه اعتراض دانشآموزان و خانوادههای آنان تا پایان آزمون نیز بیپاسخ ماند.
روز ۲۹ مردادماه ۱۴۰۵، دهها و شاید صدها داوطلب در یکی از مهمترین و سرنوشتسازترین آزمونهای زندگی خود، به جای آنکه تمام تمرکز خود را بر پاسخگویی به سؤالات کنکور بگذارند، با گرما، تاریکی و اضطراب ناشی از قطع برق دستوپنجه نرم کردند.
این داوطلبان ماهها و حتی سالها برای رسیدن به همین روز تلاش کردهاند؛ خانوادههایی که هزینههای سنگین آموزشی، کلاسهای تقویتی و هزاران ساعت مطالعه را تحمل کردهاند تا فرزندانشان در یک رقابت ملی، شانس برابری برای رسیدن به دانشگاه و آیندهای بهتر داشته باشند.
اما آیا رقابت زمانی عادلانه است که یک داوطلب مجبور باشد در گرمای طاقتفرسای اهواز و بدون برق آزمون بدهد و داوطلب دیگری در منطقهای با شرایط آبوهوایی مناسبتر، در محیطی استاندارد و بدون چنین اختلالی پاسخگوی همان سؤالات باشد؟
اینجا دیگر موضوع صرفاً یک قطعی برق نیست؛ مسئله، عدالت در برگزاری یک آزمون سرنوشتساز است.
چرا برای قطعی برق پیشبینی نشده بود؟
قطعی برق در شرایط عادی نیز برای مردم خوزستان مسئلهای آزاردهنده است، اما قطع برق در محل برگزاری کنکور، آن هم برای حدود ۹۰ دقیقه، موضوعی کاملاً متفاوت است.
آزمون سراسری از ماهها قبل برنامهریزی میشود. حوزههای امتحانی مشخص هستند، تعداد داوطلبان مشخص است و زمان برگزاری نیز از مدتها قبل اعلام میشود.
بنابراین این پرسش جدی مطرح است که چرا برای یکی از مهمترین حوزههای برگزاری کنکور در اهواز، تمهیدات لازم برای جلوگیری از قطع برق یا تأمین برق اضطراری پیشبینی نشده بود؟
آیا مسئولان برگزاری آزمون از وضعیت شبکه برق و برنامههای احتمالی خاموشی اطلاع نداشتند؟
آیا حوزههای برگزاری کنکور از فهرست مراکز حساس و نیازمند تأمین برق پایدار خارج بودهاند؟
و مهمتر از همه؛ اگر احتمال قطع برق وجود داشت، چرا هیچ برنامه جایگزینی برای حفظ شرایط استاندارد آزمون وجود نداشت؟
داوطلبی که در گرما آزمون میدهد، با داوطلب مناطق دیگر شرایط برابری دارد؟
کنکور برای همه داوطلبان یکسان برگزار میشود؛ اما شرایط محیطی نیز بخشی از عدالت در برگزاری آزمون است.
داوطلبی که در اوج گرمای خوزستان، در فضای بدون برق و تهویه مناسب، با افزایش دما و کاهش تمرکز مواجه میشود، چگونه باید با داوطلبی رقابت کند که آزمون خود را در شرایط استاندارد برگزار کرده است؟
این دانشآموزان برای رسیدن به همین چند ساعت، ماهها درس خواندهاند. اضطراب کنکور به اندازه کافی سنگین است؛ دیگر نیازی نیست گرما، خاموشی و نگرانی از تضییع حق نیز به فشار روانی آنها اضافه شود.
اعتراض خانوادهها؛ اما پاسخ کجاست؟
موضوع نگرانکنندهتر از خود قطعی برق، بیپاسخ ماندن اعتراض داوطلبان و خانوادهها است.
وقتی خانوادهای فرزند خود را با هزار امید و آرزو راهی جلسه کنکور میکند، انتظار دارد مسئولان برگزاری آزمون حداقل پاسخگوی مشکلاتی باشند که در حوزه امتحانی رخ داده است.
اما اگر اعتراضها شنیده نشود و هیچ مسئولی مسئولیت توضیح درباره چنین اتفاقی را نپذیرد، طبیعی است که افکار عمومی این پرسش را مطرح کند که:
مسئول این اتفاق چه کسی است؟
مسئولان برگزاری آزمون؟
مدیریت حوزه امتحانی؟
مسئولان آموزشوپرورش؟
یا متولیان تأمین برق و مدیریت شبکه؟
پاسخ هرچه باشد، یک واقعیت را نمیتوان نادیده گرفت: داوطلبان نباید هزینه ضعف هماهنگی میان دستگاههای مسئول را پرداخت کنند.
برخورد با خاطیان؛ یا باز هم هیچکس پاسخگو نیست؟
مسئله فقط برخورد با یک یا چند نفر نیست. مسئله این است که باید مشخص شود چه کسی مسئول این اختلال بوده و چرا برای جلوگیری از آن پیشبینی لازم انجام نشده است.
اگر کوتاهی یا قصوری صورت گرفته، دستگاه مسئول باید شفاف اعلام کند چه کسی یا چه مجموعهای مسئول بوده است و چه اقدامی برای جبران حقوق داوطلبان انجام خواهد شد.
و اگر هیچ قصوری رخ نداده، مسئولان باید برای افکار عمومی توضیح دهند که چگونه ممکن است در یکی از مهمترین آزمونهای ملی، یک حوزه امتحانی در اهواز حدود ۹۰ دقیقه با قطعی برق مواجه شود؟
افکار عمومی حق دارد پاسخ روشن بخواهد!
برخورد با مقصران یک مطالبه است؛ اما مهمتر از آن، جلوگیری از تکرار چنین اتفاقی است.
مدیری که در برگزاری یکی از حساسترین رویدادهای آموزشی کشور نتواند ابتداییترین زیرساختهای مورد نیاز را مدیریت یا پیشبینی کند، باید درباره عملکرد خود پاسخگو باشد.
زیرا این نگرانی وجود دارد که بیتوجهی به چنین مسئلهای تنها به کنکور محدود نماند و در سایر حوزههای مدیریتی استان نیز شاهد تکرار همین بیتوجهیها باشیم.
کنکور در تاریکی؛ مطالبهای روشن
داوطلبان حوزه ۲۲ بهمن اهواز اکنون فقط به دنبال یک پاسخ ساده نیستند؛ آنها میخواهند بدانند آیا شرایطی که در آن آزمون دادهاند، در ارزیابی نتیجه آنها لحاظ خواهد شد یا خیر؟
خانوادهها نیز حق دارند بدانند چه نهادی مسئول این اتفاق بوده و برای جبران تبعات احتمالی آن چه اقدامی انجام خواهد شد.
این موضوع نباید با پایان آزمون و جمعآوری پاسخنامهها فراموش شود.
۹۰ دقیقه خاموشی در یک آزمون چندساعته شاید برای مدیران فقط یک "قطعی برق" باشد؛ اما برای داوطلبی که سالها برای همان چند ساعت تلاش کرده، میتواند بخشی از آیندهاش را تحت تأثیر قرار دهد.
اکنون نوبت مسئولان است که به جای سکوت، پاسخ دهند؛ مسئولیت بپذیرند و اگر کوتاهی رخ داده، با آن برخورد کنند.
چرا که عدالت آموزشی با شعار محقق نمیشود؛ از همان لحظهای آغاز میشود که همه داوطلبان، در شرایطی برابر و استاندارد، پای یک آزمون مینشینند.
