نسل ضد

دوران پساجنگ، بیش از آنکه عرصه بازسازی زیرساخت‌ها باشد، میدان بازسازی امید، اعتماد و مشارکت است. در این میان، نسل زد با ظرفیت‌های خلاقانه و دانش‌محور خود می‌تواند سرمایه اجتماعی حاصل از مقاومت ملی را به سرمایه‌ای برای رشد و پیشرفت اقتصادی تبدیل کند.

تجربه آلمان در تعامل با نسل‌های "زد" و "آلفا" نشان می‌دهد که بقای بانک‌ها دیگر در گروِ قدرتِ نگهداری پول نیست، بلکه در توانایی آن‌ها برای "نامرئی شدن" در زندگی روزمره کاربران نهفته است. بانک‌هایی که نتوانند از سد قوانین سخت‌گیرانه عبور کرده و فرآیندهای سنتی خود را به نفع الگوریتم‌های همدلانه و تراکنش‌های خودکارِ بدون اصطکاک (گسسته) تغییر دهند، به زودی با مهاجرت بی‌رحمانه نسل جدید به سمت پلتفرم‌های رمزارزی روبرو خواهند شد.

با گسترش آموزش آنلاین و ورود ناگزیر کودکان و نوجوانان به فضای اینترنت، خلأ یک چارچوب روشن برای تفکیک سنی، احراز هویت و مسئولیت‌پذیری در حکمرانی دیجیتال بیش از گذشته نمایان شده است؛ خلأیی که نبود آن، ایمنی، تمرکز و سلامت نسل آینده را در فضای مجازی با چالش‌های جدی مواجه می‌کند.

نسل Z در ایران، نه بی‌تعهد و نه فراری، بلکه قربانی ساختارهای کهنه و بسته صنعت است؛ نسلی که با فناوری و ایده‌های نو بزرگ شده اما جایی برای شنیده شدن و اجرا شدن ندارد و اکنون در انتظار فرصتی است تا بتواند صنعت کشور را با عمل و نوآوری بسازد.

نسل Z، نسلی که با فناوری نفس می‌کشد، می‌تواند موتور محرک صنعت ایران در دهه‌های پیش رو باشد. جوانانی که از همان ابتدا با کد، نوآوری و خلاقیت بزرگ شده‌اند، آماده‌اند تا صنعت کشور را نه در شعار، بلکه در عمل بازتعریف کنند؛ از پارک‌های علم و فناوری تا نیروگاه‌های خورشیدی و پلتفرم‌های دیجیتال، این نسل نشان داده که ترکیب شور جوانی و تجربه‌ی پیشکسوتان، کلید پیشرفت صنعتی ایران است.