رسانه‌های دیگر

کاش دولت به‌جای اتخاذ تصمیمات تورم‌زایی که در نهایت به کوچک شدن سفره معیشتی مردم منتهی می‌شود، همان مالیات را از فعالان اقتصادی می‌گرفت، چرا که لااقل درآمد حاصل از مالیات قرار است خرج زیر ساخت‌های کشور و مردم بشود ولی تزریق ارز و منابع هنگفت به این سیاهچاله‌ها عایدی غیر از تورم و بروز التهاب برای آحاد جامعه ندارد.

متأسفانه در این هفته آنچه در این شرایط ویژه نباید اتفاق می‌افتاد، روی داد و دولت برای تأمین منابع مالی و اداره کشور ناگزیر به اجرای طرح یکسان‌سازی قیمت ارز شد.

جلسه اخیر مجلس درباره اعتراضات برگزار شد و در آن اعلام گردید که تعداد کشته‌های نظامی حدوداً چهار برابر کشته‌شدگان معترض بوده است. همچنین، یک روزنامه تندرو نیز کوشید با نوعی سفیدنمایی، چنین القا کند که اساساً مسئله‌ای وجود ندارد.

اوضاع آمریکا باید خیلی خراب باشد که همه ظواهر و قوانین بین‌المللی خودساخته‌اش را پیش چشم جهانیان زیر پا بگذارد و پس از دست‌کم دو عملیات ناموفق برای سرنگونی مادورو، با عملیات هلی‌برن بر فراز کاخ ریاست‌جمهوری کاراکاس، رئیس‌جمهور قانونی ونزوئلا را بدزدد!

صنعت خودرو در حالی وارد ماه‌های پایانی سال شده که میان هدفگذاری و واقعیت خطوط تولید شکاف وجود دارد.

تجارب نشان می‌دهد که اصلاح نظام ارزی کشور یک ضرورت است، نه یک انتخاب. گذر به سازوکار ارز تک‌نرخی می‌تواند بسیاری از مشکلات را برطرف کند.

واردکنندگان با دریافت ارز ترجیحی، بدون نظارت کافی، رانت‌های بزرگی کسب کرده و کالاها را با قیمت بالا عرضه می‌کنند. آنان به‌شدت از ارز ترجیحی دفاع می‌کنند؛ زیرا این رانت بخشی از سازوکار حفظ ثبات سیاسی و مدیریت ائتلاف‌های قدرت است.

در پی تجاوز نظامی اخیر نیروهای‌آمریکایی به ونزوئلا و ربایش‌نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور این‌کشور برخی ناظران غربی با اشاره به تشدید تنش‌های واشنگتن و تهران در ماه‌های گذشته از احتمال وقوع سناریویی مشابه در ایران سخن گفته‌اند؛ سناریویی که خبرگزاری الجزیره با برشمردن ویژگی‌های ایران آن را قویا رد کرده و با ارائه مستندات توضیح داده که چرا ایران، ونزوئلا نیست.

به اعتقاد عباس عبدی، تحلیلگر مسائل سیاسی به دلیل ممانعت از انجام اعتراضات قانونی در ایران همه اعتراضات از این ظرفیت برخوردار می‌شوند که به اعتراضات سیاسی با شعارهای کلان و براندازانه بدل شوند.

تحلیل راهبردی وضعیت کنونی روابط ایران و آمریکا، می‌توان گفت بحران‌های سیاسی، امنیتی و اقتصادی میان دو کشور به نقطه‌ای رسیده است که هرگونه مذاکره جدی در کوتاه‌مدت بعید به نظر می‌رسد.

امروز خدمت به مردم، اقدامی کوچک و مقطعی نیست بلکه مسأله‌ای است ساختاری، گسترده و پیچیده که توان یک دولت— حتی دولتِ پرکار و پرانگیزه—برای حل کامل آن کافی نیست.

مسعود پزشکیان رئیس جمهوری با حذف ارز ترجیحی ۲۸۵۰۰ تومانی کالاهای اساسی وانتقال آن به انتهای زنجیره که همان مردم هستند، اقدام شجاعانه ای را رقم زد که شاید درپنجاه سال اخیر از نظر اقتصادی کم نظیر یا بی‌نظیر باشد.

ایران، ونزوئلا و روسیه با نفت خود سهم بزرگی در تأمین نیاز نفتی چین دارند و حدود ۳۰ درصد از نفت مصرفی چین را تأمین می‌کنند. ونزوئلا به‌تنهایی روزانه حدود یک میلیون بشکه نفت ارزان به چین می‌فرستاد؛ بنابراین سقوط دولت مادورو برای چین ناخوشایند است، چون یکی بعد از دیگری منافع نفتی‌اش در جهان را از دست می‌دهد.

تصور کنید که یک خودرو روی یک سطح شیب‌دار قرار دارد. ما می‌توانیم با اندکی هُل دادن آن را به‌سوی پایین به حرکت درآوریم و بقیه مسیر را خودش با سرعت شتاب‌دار برود. ولی برای هل دادن به‌سوی بالا، نیازمند نیروی زیاد و مستمر است و با قطع نیرو، خودرو به‌سرعت متوقف می‌شود و به عقب برمی‌گردد.

با گسترش تهدیدهای نوین، تاب‌آوری شهری به ضرورتی حیاتی تبدیل شده است؛ ضرورتی که در پایتخت، با گذار به شهرداری تاب‌آور و حکمرانی رفتاری، می‌تواند نقطه آغاز شهرهای تاب‌آور باشد.

در خبرها آمده که در انبوه فوریت‌های رخ‌داده در عرصه اقتصاد و پیامدهای اجتماعی آن در کشور، رئیس‌جمهور محترم با حضور در ساختمان وزارت جهاد کشاورزی به حمایت از آقای نوری‌قزلجه و عملکرد ایشان پرداخته‌اند.

مدت‌ها بود که در مغازه‌ها و فروشگاه‌ها روغن نایاب بود و حالا به تدریج ارائه می‌شود. اما قیمت آن بیش از صددرصد افزایش یافته است! قبلاً کجا بوده؟! چه کسانی این کالای مورد نیاز مردم را احتکار و انبار کرده بودند؟ شناسایی آنها دشوار است؟! بسیاری دیگر از کالاهای مورد نیاز مردم هم کم و بیش این‌گونه عرضه می‌شوند.

وضعیت خطیری که امروز میهن گرامی ما با آن روبه‌رو شده، از برخی جهات کم‌سابقه و حتی بی‌سابقه است. دلالت‌ها و نشانه‌هایی وجود دارد که کسانی در خارج و داخل از آشفتگی و هرج و مرج برای اهداف دیگر بهره‌برداری می‌کنند.

طرح کالابرگ و پرداخت یارانه جدید با سیلی از اعداد متناقض، توضیحات ناتمام و پرسش‌های بی‌پاسخ روبه‌رو شده و همین وضعیت، بیش از خود تصمیم، افکار عمومی را دچار سردرگمی کرده است

اظهارات اخیر رئیس‌جمهور درباره فسادزایی ارز ارزان‌قیمت و لزوم بازنگری در شیوه تخصیص آن، از نظر محتوایی قابل تأمل و حائز اهمیت است.

آنچه موجب سهولت کار تروریستی ترامپ در ونزوئلا و یکسال قبل مشابه آن در سوریه شد، وجود مشکلات معیشتی برای مردم این کشورها بود.

دولت در توضیح سازوکار حذف ارز ترجیحی اعلام کرد منابع مالی طرح «کالابرگ» از محل باقیمانده درآمدهای نفتی و برداشت از صندوق توسعه ملی تأمین می‌شود؛ سازوکاری که با محوریت بانک مرکزی و با هدف جلوگیری از کسری بودجه و افزایش نقدینگی طراحی شده است.

از پیشنهاد تک‌نرخی‌کردن ارز یک هیولا ساخته شده و آن را یک اقدام بسیار سخت که اجرای آن بسیار سخت خواهد بود و تبعات آن قابل پیش بینی نیست، جلوه داده اند.

مساله امروز اقتصاد ایران «حذف یا عدم حذف ارز ترجیحی» نیست. این فقط یکی از نشانه‌هاست. مساله اصلی، نحوه تصمیم‌گیری، شیوه اجرا و نسبت این تصمیم‌ها با واقعیت‌های اجتماعی و اقتصادی کشور است.