به گزارش سایت خبری پُرسون، هلیا خراسانی روزنامهنگار و فعال رسانه؛ در یادداشتی به پیامدهای جمعآوری کارتهای اضطراری جایگاههای سوخت، تناقض در اظهارات و سیاستهای مسئولان درباره مدیریت مصرف بنزین و انتقال فشار مشکلات سوخترسانی به مردم پرداخته است. او با انتقاد از توصیه به شهروندان برای ذخیره بنزین و محدود کردن سفرها، از بازی تکراری واژهها بر سر بنزین نوشته است.
هلیا خراسانی نوشت:
وقتی دولت بهجای حل مشکلات تأمین و توزیع بنزین، از مردم میخواهد برای سوختگیری و حتی سفرهایشان برنامهریزی کنند، باید پرسید سهم مردم از این همه مدیریت و سیاستگذاری چیست؟
مردم ایران این روزها برای تأمین هزینههای معمول زندگی با مشکلات متعددی دستوپنجه نرم میکنند؛ از اجارهخانه و هزینههای درمان گرفته تا قیمت مواد غذایی و هزینه رفتوآمد. در چنین شرایطی، انتظار میرود دولت دستکم از اضافه کردن دغدغههای تازه به زندگی مردم جلوگیری کند، نه اینکه دسترسی به یکی از ابتداییترین نیازهای روزمره آنها را به موضوعی نگرانکننده تبدیل کند.
اظهارات اخیر مسئولان دولتی درباره جمعآوری کارتهای اضطراری جایگاههای سوخت، دقیقاً از همین منظر قابل انتقاد است. محمدجعفر قائمپناه، معاون اجرایی رئیسجمهور، ۲۱ آبان از جمعآوری تدریجی کارتهای سوخت جایگاهداران در استانهای کشور خبر داد و اعلام کرد این اقدام با هدف جلوگیری از قاچاق سوخت انجام میشود. یک روز بعد نیز اسماعیل سقاب اصفهانی، رئیس سازمان بهینهسازی و مدیریت راهبردی انرژی، به مردم توصیه کرد برای سفرهای خود از قبل برنامهریزی کنند و سهمیه بنزینشان را ذخیره داشته باشند. او حتی تصریح کرد دیگر نمیتوان مانند گذشته به سمت مشهد حرکت کرد و در میانه راه تصمیم گرفت به شاهرود یا مقصد دیگری هم رفت.
آقای پزشکیان! این توصیهها قرار است کدام مشکل را حل کند؟ مردم باید برای یک سفر خانوادگی هم نگران میزان بنزین و امکان سوختگیری در مسیر باشند؟ آیا قرار است از این پس هر شهروند پیش از حرکت، علاوه بر هزینه سفر و محل اقامت، نگران دسترسی به کارت سوخت جایگاههای بینراهی هم باشد؟
اگر کشور با مشکل تأمین بنزین مواجه است، دولت باید توضیح دهد چرا ظرفیت تولید، واردات، توزیع و مدیریت مصرف به وضعیتی رسیده که مسئولان از احتمال اختلال در سوخترسانی سخن میگویند؟!. محدود کردن استفاده از کارتهای اضطراری شاید یکی از ابزارهای مدیریت مصرف و مقابله با انحراف سوخت باشد، اما بهتنهایی پاسخگوی ریشههای قاچاق و ناترازی بنزین نیست. قاچاق سوخت با توصیه به مردم برای ذخیره بنزین متوقف نمیشود؛ همانطور که ضعف نظارت با محدود کردن دسترسی شهروندان به خدمات جایگاهها برطرف نخواهد شد.
البته هیچکس منکر ضرورت مقابله با قاچاق سوخت و مدیریت مصرف انرژی نیست؛ اما مسئله اینجاست که چرا در سیاستگذاریها، نخستین چیزی که محدود میشود آسایش مردم است؟ اگر کارتهای اضطراری جایگاهها قرار است جمعآوری شوند، دولت باید پیش از اجرای این تصمیم، تکلیف افرادی را که کارت سوخت شخصی همراه ندارند، کارتشان مفقود شده یا در سفرهای بینشهری به سوخت بیشتری از سهمیه قابل استفاده خود نیاز پیدا میکنند، روشن کند. نمیتوان یک ابزار دسترسی اضطراری را محدود کرد و بدون ارائه راهکار جایگزین، انتظار داشت مردم هیچ مشکلی در رفتوآمد خود نداشته باشند.
نگرانکنندهتر از اصل این تصمیم، ناهماهنگی در اطلاعرسانی دولت است. در شرایطی که معاون اجرایی رئیسجمهور از جمعآوری تدریجی کارتها خبر میدهد و رئیس سازمان بهینهسازی انرژی درباره محدودیت استفاده از کارتهای جایگاه سخن میگوید، محمدصادق عظیمیفر، معاون وزیر نفت و مدیرعامل شرکت ملی پالایش و پخش فرآوردههای نفتی، اعلام میکند دولت تصمیم جدیدی درباره گسترش این طرح به سایر استانها نگرفته است. وقتی مسئولان یک دولت درباره موضوعی که مستقیماً با زندگی روزمره مردم ارتباط دارد، روایتهای متفاوتی ارائه میکنند، طبیعی است که نگرانی و بیاعتمادی افزایش پیدا کند. مردم حق دارند بدانند دقیقاً چه تصمیمی گرفته شده و قرار است چه اتفاقی برای دسترسی آنها به بنزین بیفتد.
آقای پزشکیان! نمیتوان مسئولیت تصمیمات دولت را به گردن اظهارات پراکنده معاونان انداخت. رئیسجمهور مسئول هماهنگی و پاسخگویی مجموعه دولت است. اگر تصمیمی برای تغییر شیوه سوخترسانی وجود دارد، باید با توضیح روشن، اطلاعرسانی دقیق و پیشبینی پیامدهای آن همراه باشد. اگر هم تصمیمی گرفته نشده، چرا باید مسئولان با اظهارات متفاوت، جامعه را درگیر نگرانی کنند؟
مردم از دولت انتظار ندارند کمبود منابع و مشکلات ساختاری حوزه انرژی را انکار کند؛ انتظار دارند برای حل آنها برنامه داشته باشد. قرار نیست هر بار که دولت در مدیریت یک بخش با مشکل مواجه میشود، راهحل را در محدود کردن انتخابها و امکانات مردم جستوجو کند. شهروندی که برای تأمین معاش خانوادهاش هر روز از خودرو استفاده میکند، نمیتواند سهمیه بنزین خود را صرفاً برای سفر احتمالی ماه آینده کنار بگذارد.
خانوادهای که با هزار زحمت برای چند روز سفر برنامهریزی کرده، نباید به دلیل ابهام در سیاست سوخترسانی نگران بازگشت یا ادامه مسیر خود باشد.
مسئله فقط چند لیتر بنزین یا یک کارت اضطراری نیست؛ مسئله شیوه مواجهه دولت با مردم است. مردم نباید همیشه آخرین حلقه زنجیرهای باشند که هزینه تصمیمات و ناکارآمدیهای مدیریتی را میپردازند. اگر قاچاق وجود دارد، با قاچاقچی برخورد کنید؛ اگر نظارت ضعیف است، نظارت را تقویت کنید؛ اگر تولید و تأمین سوخت با مشکل مواجه است، برای رفع آن پاسخ و برنامه ارائه دهید.
آقای پزشکیان! مردم را به ذخیره بنزین و محدود کردن سفرهایشان توصیه نکنید؛ از مدیران خود درباره چرایی مشکلات سوخت پاسخ بخواهید. مردم ایران بهاندازه کافی هزینه مشکلات اقتصادی و مدیریتی را پرداختهاند. قرار نیست برای رفتن به یک سفر معمولی هم نگران این باشند که در مسیر بنزین پیدا میکنند یا نه!. وظیفه دولت، آسانتر کردن زندگی مردم است، نه عادت دادن آنها به محدودیتهای بیشتر.
منبع: پُرسون