پُرسون به بهانه ابطال مصوبه شورای‌عالی اداری درباره مناطق آزاد روایت میکند؛
به گزارش سایت خبری پُرسون، مرضیه حسینی، روزنامه‌نگار، در یادداشتی با اشاره به ابطال مصوبه شورای‌عالی اداری درباره دبیرخانه شورای‌عالی مناطق آزاد، از ایستادگی رضا مسرور، دبیر پیشین این شورا، در دفاع از جایگاه و ساختار حقوقی مناطق آزاد روایت کرده است؛ مدیری که به روایت این یادداشت، مسئولیت خود را از دست داد، اما حاضر نشد بر سر موضعش معامله کند.
مرضیه حسینی نوشت:
با شنیدن خبر مسرت‌بخش ابطال مصوبه شورای‌عالی اداری و در پی آن، حفظ جایگاه و شأن دبیرخانه شورای‌عالی مناطق آزاد و ویژه اقتصادی، شاید بیش از همیشه باید از مردی یاد کرد که نزدیک به سه‌دهه از عمر خود را در مناطق آزاد ایران سپری کرد و تا واپسین لحظه، حتی به قیمت از دست دادن جایگاه حقوقی و مدیریتی خود، حاضر نشد در برابر اقدامی که آن را برخلاف مصالح و آینده مناطق آزاد می‌دانست، سکوت کند.
رضا مسرور، دبیر پیشین شورای عالی مناطق آزاد و ویژه اقتصادی، روز پنجشنبه ۲۷ فروردین۱۴۰۵، با تصمیم سیدعلی مدنی‌زاده، وزیر اقتصاد، به یکباره از مسئولیت خود کنار گذاشته شد؛ اما پشت این تصمیم، ماجرایی قرار داشت که امروز و پس از ابطال مصوبه شورای‌عالی اداری، معنای دیگری پیدا کرده است.
پس از آنکه مشخص شد وزارت اقتصاد برای انحلال دبیرخانه، مصوبه‌ای را از شورای‌عالی اداری اخذ کرده است، شکایتی در دیوان عدالت اداری برای توقف اجرای این مصوبه به ثبت رسید؛ اقدامی که با خشم وزیر اقتصاد مواجه شد.
در خلال جنگ ۴۰روزه، صبح پنجشنبه، مسرور فراخوانده شد تا از او خواسته شود شکایت را پس بگیرد؛ اما مسرور قاطعانه نپذیرفت.
او حاضر نشد آینده و ساختار حقوقی مناطق آزاد را پای مصلحت شخصی و حفظ صندلی مدیریتی خود قربانی کند. باور او این بود که چنین مصوبه‌ای می‌تواند به تضعیف و در نهایت نابودی ساختار مستقل مناطق آزاد منجر شود؛ بنابراین، با همان عرق و غیرتی که طی سه‌دهه نسبت به این مناطق پیدا کرده بود، بر موضع خود ایستاد.
واکنش وزیر اقتصاد هم روشن بود: پس آقای مسرور، با این شرایط نمی‌توانیم با هم ادامه همکاری داشته باشیم.
مسرور اما در همان لحظه، انتخاب خود را کرده بود؛ انتخابی میان میز دبیری و دفاع از جایگاه مناطق آزاد. او میز را از دست داد، اما موضع و آبروی خود را نفروخت.
مسرور حاضر نشد شأن، جایگاه و ساختار حقوقی-قانونی مناطق آزاد را با حفظ مسئولیت خود معامله کند. رفت؛ اما رفتنی که در آن نه عقب‌نشینی بود، نه امتیازخواهی و نه معامله بر سر منافع مجموعه‌ای که سال‌ها برای آن تلاش کرده بود.
این، یک عزل بود؛ اما نه از جنس عزل‌های معمول مدیریتی؛ بلکه یک عزل عزتمندانه بود.
امروز که دیوان عدالت اداری با ابطال مصوبه شورای‌عالی اداری، عملاً بر حفظ جایگاه دبیرخانه شورای‌عالی مناطق آزاد و ویژه اقتصادی صحه گذاشته است، ارزش آن ایستادگی بیش از گذشته آشکار می‌شود.
مسرور شاید در آن روز مسئولیتش را از دست داد، اما چیزی به مراتب ماندگارتر به دست آورد: اعتبارِ ایستادن پای یک باور.
و چه نتیجه‌ای افتخارآمیزتر از این برای مدیری که می‌توانست برای ماندن، سکوت کند، اما برای حفظ ساختار مناطق آزاد، ماندن در سمت را فدای ماندن در تاریخ کرد.
امروز، حکم دیوان عدالت اداری فقط یک مصوبه را باطل نکرد؛ بلکه به آن ایستادگی، معنایی تازه بخشید.
شاید سال‌ها بعد، وقتی از فراز و نشیب‌های تاریخ مناطق آزاد سخن گفته شود، از روزی یاد کنند که مردی میان «میز» و «مناطق آزاد» قرار گرفت و انتخابش روشن بود: «میز ماندنی نیست؛ اما شرافتِ ایستادن پای یک باور، چرا.»
و به احترام رضا مسرور؛
مردی که صندلی را از دست داد، اما موضعش را حفظ کرد؛ کنار رفت، اما عقب ننشست؛ و امروز، پس از گذشت ماه‌ها، نتیجه آن ایستادگی را می‌توان در ابطال مصوبه‌ای دید که او حاضر نشد در برابرش کوتاه بیاید.
این، شاید یکی از ماندگارترین و شیرین‌ترین برگ‌های تاریخ مدیریت مناطق آزاد باشد؛ برگِ مدیری که برای حفظ صندلی‌اش از مناطق آزاد نگذشت، بلکه برای مناطق آزاد از صندلی‌اش گذشت.
منبع: پُرسون
