به گزارش سایت خبری پُرسون، حسن قشقاوی، سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس اظهار کرد: واقعیتی است که تا ایران به لحاظ نظامی به بازدارندگی نرسد و به قدرت بازدارندگی کامل دست پیدا نکند، هر لحظه احتمال حمله وجود دارد. همانطور که اگر به لحاظ اقتصادی نیز به بازدارندگی نرسیم، آنچه رهبر شهید میفرمودند، یعنی خنثیسازی تحریمها، در واقع همان بازدارندگی اقتصادی است.»
وی افزود: «به نظر نمیرسد که این درگیری کاهش پیدا کند. اصولاً درگیری، اعم از درگیری گرم یا درگیری سرد که شامل مسائل اقتصادی و رسانهای میشود، ادامه دارد. متأسفانه با کمال تأسف، شرایط جهانی نیز به گونهای نیست که بتوان امیدوار بود به سمت صلح پایدار در سطح جهان حرکت کنیم.»
قشقاوی ادامه داد: «شما اکنون برخوردهایی را که بین آمریکا و نزدیکترین متحدانش وجود دارد، مشاهده میکنید؛ حتی تهدیدها، فشارها و اقدامات اقتصادی نیز وجود دارد. نمونه آن کاناداست که بیتردید هم به لحاظ همسایگی و هم به لحاظ تداخل منافع، از نزدیکترین کشورها به آمریکاست. وقتی آمریکا نزدیکترین متحد خود را تحقیر و حتی تحریم میکند و نسبت به کانادا مواضع خصمانه میگیرد، متأسفانه حتی خوشبینترین فرد به دیپلماسی و مذاکرات نیز نمیتواند این خوشبینی را ادامه دهد.»
سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس تصریح کرد: «اصلیترین علت این وضعیت، درگیری بر سر منابع است؛ منابع طبیعی، کریدورها، انرژی و معادن، بهخصوص معادن کمیاب. رقابتهای جهانی در حال حرکت به این سمت است و این موضوع را نمیتوان نادیده گرفت.»
وی ادامه داد: «اکنون این موضوع در قضیه اوکراین نیز روشن شده است. برای مثال، وقتی آمریکا میخواهد در موضوع اوکراین وارد شود، به صراحت، آنگونه که آقای زلنسکی گفته است، بحث بر سر ۵۰۰ میلیارد دلار از معادن اوکراین مطرح میشود. این حرف من نیست، بلکه سخن زلنسکی است که آمریکا میخواهد در ازای کمک به اوکراین، صاحب منابعی به ارزش ۵۰۰ میلیارد دلار ظرف ۱۰ سال شود.»
قشقاوی گفت: «بنابراین، شرط آمریکا برای کمک به زلنسکی، در واقع بهرهبرداری از منابع مردم اوکراین است و این مسئله نشان میدهد که رقابت بر سر منابع تا چه اندازه در مناسبات جهانی تأثیرگذار است. وقتی این موضوع را در مورد اوکراین مشاهده میکنیم، طبیعتاً در مورد ایران و سایر کشورهای جهان نیز باید این واقعیت را مورد توجه قرار دهیم.»
قشقاوی ادامه داد: «الان جنگ اوکراین نیز همین است و جنگ ونزوئلا هم در همین چارچوب قابل ارزیابی است؛ اینکه برای صد سال منابع ونزوئلا را به نوعی تصاحب کنند. دیگر روشن شده است که در هیچ جای جهان، دعوا صرفاً بر سر دموکراسی، استقرار جامعه مدنی، حاکمیت ملی و حتی رشد و توسعه متوازن کشورها نیست.»
منبع: خبرآنلاین
