فرایند و مواهب بهره‌برداری از هوشمند مصنوعی در تهیه طرح‌های شهرسازی

به گزارش سایت خبری پُرسون، سیامک کاکاوند دکترا معماری و پژوهشگر در حوزه شهر‌سازی در یادداشتی با تاکید بر ظرفیت‌های تحول‌آفرین هوش مصنوعی در تهیه، اجرا و پایش طرح‌های توسعه شهری، ایجاد زیرساخت هوشمند و بهره‌گیری ساختاریافته از این فناوری را ضرورتی برای ارتقای کیفیت، افزایش دقت و سرعت مطالعات و کاهش هزینه‌های شهرسازی در کشور دانست.

از مهم‌ترین تحولات و تغییرات مفروض در حوزه شهر‌سازی و معماری موضوع هوشمند‌سازی و بهره‌برداری از قابلیت‌های هوش مصنوعی در تهیه، تنظیم، اجرا و پایش طرح‌های توسعه شهری است. آموزش زیر ساخت هوش مصنوعی و طراحی زیر ساخت در وضعیتی که به صورت خودکار در حین اجرا به صورت خود آموز امکانات و عملکرد‌های خود را تکمیل و توسعه نماید از ظرفیت‌ها و قابلیت‌های تأثیر گذار و تحول آفرین در این حوزه است.

آموزش زیر ساخت

اگر شهرسازی را در یک صورت‌بندی دارای هفت حوزه (کالبدی، عملکردی، حمل‌ونقل و ترافیک، زیست‌محیطی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی) بدانیم، و زیر ساخت هوشمند در این 7 حوزه آموزش دهیم و تجهیز نماییم در ادامه فرایند در بعد مطالعات، اجرا و پایش قادر خواهیم بود از مواهب زیر ساخت هوشمند بهره‌برداری نماییم. برابر با رویه‌های معمول، گروه‌های تخصصی در این ۷ حوزه باید آموزش هر حوزه را تا سطح قابل‌قبول زیر ساخت هوشمند عهده‌دار گردند. این فرایند شامل خروجی گرفتن‌های مکرر از زیر ساخت و اصلاح آن توسط گروه حرفه‌مندان و خبرگان، به منظور یادگیری و اصلاح تحلیل‌ها توسط زیر ساخت هوشمند است و فرایند مذکور زمانبر و از چالش‌های اساسی و اصولی بهره‌برداری از هوش مصنوعی محسوب می‌گردد.

تدوین و تنظیم محتوای طرح

در صورت انعکاس محتوای طرح‌های جامع و تفصیلی در زیر ساخت هوشمند این امکان وجود دارد که ارزیابی‌ها و پایش حوزه‌های مختلف شهر‌سازی با قدت و سرعت ارتقا یافته و قابل توجه، نسبت به روش‌های معمول، پیگیری و پی جویی گردد. البته شایان‌ذکر است موضوعات نظیر پایگاه اطلاعات قدرتمند منطبق با زیر ساخت هوشمند مصنوعی و سامانه‌ها و مدل‌های هوشمند مجموعه عناصر ساختار هستند که در کنار یکدیگر و در پیوند و اتصال داده‌ها موضوع مطالعه، اجرا و پایش طرح‌های جامع و تفصیلی را با تحول و دگرگونی اساسی و اصولی روبرو می‌نماید.

آموزش و اصلاح خودکار زیر ساخت هوشمند

زیر ساخت هوش مصنوعی این امکان را دارد که در صورت طراحی و تعریف بعد از انتقال محتوا و لایه‌های طرح جامع و تفصیلی به‌صورت خودکار و برنامه‌ریزی‌شده نسبت به استمرار یادگیری در تمام حوزه‌ها و متعاقباً ارائه پیشنهاد‌ها و یا انجام اصلاحات... اقدام نماید. این قابلیت افق‌های جدید و نویدبخش را در حوزه تهیه و اجرای طرح‌های توسعه شهری فرا روی مدیران و برنامه‌ریزان شهری خواهد گشود و از مهم‌ترین تحولات در این حوزه است.

چنانچه مراتب فوق در سامانه و نرم‌افزار ساختاریافته مجتمع گردد رشته شهرسازی نیز به‌ مانند بسیاری از رشته‌ها از مواهب و امکانات ابزاری کیفی، تحول گرا و ارزشمند بهره‌مند خواهد گردید و بسیاری از موضوعات پیچیده و غامض و لایه‌های اطلاعاتی گسترده و متنوع شهرسازی در نظامی ساختاریافته و هم پیوند، با قابلیت تحلیل‌ها و ارزیابی‌های خطی تا شبکه‌ای؛ برنامه‌ریزی و مدیریت می‌گردد.

همچنین موضوع اصلاح و بازنگری طرح‌ها به دلیل ماهیت پویا و متغییر شهر‌ها در فرایندی مستمر می‌تواند در ساختار فوق‌الذکر به شکل مناسب و مطلوب پیگیری و پی جویی گردد و این قابلیت به شکل تأثیرگذار و تحول‌آفرین موجبات ارتقا و بهبود کیفیت تهیه و اجرای طرح‌های شهری با استاندارد و رویه‌های یکپارچه و منسجم را فراهم می‌آورد. در کنار مواهب فوق، انعطاف‌پذیری طرح و تقلیل هزینه‌ها در صورت فراگیری در سطح کشور را می‌توان نام برد. این الگو، پس از شکل‌گیری و ایجاد، قابلیت تعمیم و تسری در مجموع شهر‌های کشور را خواهد داشت؛ لذا به نظر می‌رسد با عنایت به مراتب فوق شورای‌عالی شهرسازی و معماری به‌ عنوان بالاترین نهاد متولی، باید زمینه و بستر فنی و قانونی بهره‌برداری از ساختار مذکور را در راستای ایجاد تحول و دگرگونی رویه‌ای و محتوایی در تهیه، اجرای و پایش طرح‌های توسعه شهری کشور فراهم نماید.

منبع: پُرسون