کیهان

سؤال اساسی این است که وقتی ما شرایط کنونی که به تعبیری نه جنگ نه صلح و به تعبیر دقیق‌تر جنگ کم‌شدت است را مرحله‌ای از جنگ تحمیلی علیه خود می‌دانیم، چطور باید به گونه‌ای به آن پایان داد که تا مدت‌های مدید تکرار نگردد؟
ممکن است موضوع این یادداشت را در شرایط جنگی، بی‌مناسبت و یا کج‌سلیقگی تلقی کنید ولی اسناد غیرقابل انکاری در میان است که نشان می‌دهد چالش حجاب و عفاف یکی از اهرم‌های مورد استفاده دشمن در جنگ پیش‌روی است.
در مراسم ختم حمید علیدوستی، پیشکسوت فوتبال ایران، در ورزشگاه شهید شیرودی، سرود ملی جمهوری اسلامی ایران طنین‌انداز شد؛ لحظه‌ای که برای بسیاری از حاضران، برخاستن و ادای احترام به نماد هویت و استقلال کشور، امری بدیهی بود. با این حال، دو ردیف از مدعوین ترجیح دادند همچنان بر صندلی‌های خود تکیه بزنند؛ گویی نه سرودی در حال پخش است و نه نام و پرچمی وجود دارد که سال‌ها از اعتبار آن نان خورده‌اند!
برخی از خبرها حکایت از آن دارند که در جریان تبادل پیام‌ها میان ایران و آمریکا که از طریق میانجی‌های قطری و پاکستانی صورت پذیرفته است، بیشترین اصرار آمریکا آن است که برنامه هسته‌ای کشورمان نیز بخشی از موضوع مذاکرات باشد
تازه‌ترین تقلاهای جریان همسو با غرب برای بازتولید خط تسهیل «تسلیم» در حالی با رپرتاژ آگهی روزنامه‌های زنجیره‌ای جریان مدعی اصلاحات کلید خورده که بانیان خسارت، این بار نیز در پوشش «اصلاح موضع» به دنبال گره زدن معیشت و امنیت کشور به خیمه‌شب‌بازی‌های واشنگتن افتاده‌اند.
سفر روز گذشته کاظم غریب‌آبادی، معاون امور حقوقی و بین‌المللی وزارت امورخارجه به باکو جهت شرکت در هفتمین اجلاس سران «کنفرانس تعامل و اقدامات اعتمادسازی در آسیا» (سیکا)، در حالی انجام شد که تحولات اخیر در جمهوری آذربایجان و هم‌زمانی این سفر با حضور نماینده رژیم صهیونیستی در این اجلاس، علامت‌سؤال‌ها و ابهامات جدّی و فراوانی را در افکار عمومی و محافل کارشناسی ایجاد کرده است.
دیروز برادر عزیزمان سرلشکر محسن رضایی فرمانده دفاع مقدس ۸ ساله و دبیر کنونی شورای عالی امنیت ملی در مصاحبه با «پرس تی‌وی» به آمریکا، رژیم صهیونیستی و سایر متحدان اروپایی و منطقه‌ای آن هشدار داد که «‌اگر دوباره جنگی در بگیرد، بسیاری از کابل‌ها، مراکز داده، تأسیسات هوش مصنوعی و دیگر سایت‌های موجود در منطقه نابود خواهند شد» و با اشاره به این نکته که «‌ارزش کابل‌ها، مراکز داده و تأسیسات هوش مصنوعی موجود در منطقه بیش از ۲ تریلیون دلار است‌»، تاکید کرد که «‌امروز اگر رویارویی دیگری رخ دهد، قطعاً با برنامه‌ای بسیار وسیع‌تر و گسترده‌تر به استقبال دشمن خواهیم رفت‌».
یوسف پزشکیان، فرزند رئیس‌جمهور، در یادداشتی در شبکه اجتماعی نوشته است: «شما که مدعی هستید، پیشتاز بشید، مثل مردم یمن زندگی کنید؛ یارانه نگیرید، از برق سراسری استفاده نکنید، هزینه‌های زندگی را نصف کنید. اگر همین مردم جان‌فدا بتوانند هزینه زندگی خود را نصف کنند، دولت هم زبانش در مقابل دشمنان دراز می‌شود!»
در حالی که بخشی از چهره‌های فرهنگی غرب در ماه‌های اخیر هزینه موضع‌گیری علیه اسرائیل و حمایت از فلسطین را پذیرفته‌اند، در ایران برخی سلبریتی‌ها همچنان در مواجهه با مسائل کشور، از پاسخگویی درباره مواضع گذشته تا واکنش به جنگ و شهادت مردم، سکوت یا مواضعی همسو با روایت‌های ضدایرانی را برگزیده‌اند.
حسین مرعشی، دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی اخیراً در ادعایی عجیب مدعی شده پکن ادامه تعاملات و سفر نماینده ویژه ایران را مشروط به چهار گام کرده است: « ۱- باز کردن تنگه توسط ایران، ۲- دریافت نکردن هیچ‌گونه عوارضی، ۳- پایان دادن به اختلافات خود با عربستان، ۴- پایان دادن به اختلافات خود با آمریکا!»
جا دارد از مقامات کشور گلایه کنیم؛ پذیرش یک مقام سیاسی خارجی در ایران که منشأ تفسیرهایی واقع می‌شود، قاعدتاً باید پس از آن صورت گیرد که وجهی منطقی برای پذیرش وجود داشته باشد.
فعال اصلاح طلب خطاب به کیهان نوشت: اگر مسئله فقط یک «نکته‌پرانی» معمولی بود، ضرورتی برای پاسخ دادن وجود نداشت؛ مسئله از جایی جدی می‌شود که چنین روایت‌هایی ممکن است مبنای تصمیم‌گیری سیاسی قرار بگیرند.
سازمان آگهی های پُرسون