جامعه

مرکز آمار ایران اعلام کرد نرخ بیکاری افراد ۱۵ ساله و بیشتر در بهار امسال به ۹.۱ درصد رسیده که نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۱.۸ واحد درصد افزایش داشته است؛ همزمان حدود ۸۰۰ هزار نفر نیز به جمعیت غیرفعال کشور اضافه شده‌اند.
چند روز پیش شاهد مناظره‌ای با حضور موسی غنی‌نژاد و میلاد دخانچی بودیم که طی آن غنی‌نژاد با ادبیاتی عجیب، مرحوم شریعتی را شیاد نامید. واضح است که چنین ادبیاتی در مورد فردی که بسیار مورد احترام بخش بزرگی از جامعه است، چقدر سخیف است اما ریشه‌شناسی چنین رویکردی مهم‌تر از الفاظ به کار رفته است.
متأسفانه در ایران ما عده‌ای به گزافه‌گوئی معتادند و با این کارشان برای کشور و ملت مشکلات زیادی می‌آفرینند. این افراد با اینکه از نظر تعداد اندک هستند متأسفانه به دلیل برخورداری از پشتوانه‌های باندی و مافیائی عوارض تلخ زیادی برای کشور و ملت به وجود می‌آورند و در مواردی جامعه را به اسارت خود درمی‌آورند.
در اینکه اکثریت جامعه ایرانی به‌ویژه حال و پس از حمله تجاوزکارانه آمریکا و اسرائیل و جنایات فجیعی که پیامد آن بود، از جمله شهادت رهبر شهید و اعضای خانواده در خانه و حوادث جنایت‌بار دیگری از جمله حادثه مدرسه میناب و لامرد و حوادث تلخ دیگر، خونخواه رهبر شهیدشان هستند و این حوادث را نه فراموش می‌کنند و نه می‌بخشند، نباید تردید و تشکیک داشت.
امروز که قاطبه جمعیت ایران با هر دین، آیین و عقیده‌ای، تندروی و خودخواهی ناشی از آن را در مقابل آرامش و آسایش خود می‌بیند اگر پشتوانه و تکیه‌گاهی از طرف مسئولان داشته باشد می‌تواند با ایجاد یک جامعه متحد و قانون‌مدار در مقابل هرگونه تندروی بایستد و دیواری مستحکم تشکیل دهد. شرط کمتر آسیب دیدن این دیوار آن است که مصالح آن و ساختار مهندسی آن بر یک زمینه قوی قرار گرفته باشند، دولت؛ عاملی است که می‌تواند در شرایط کنونی به استحکام این دیوار کمک کند.
در ماه‌های اخیر، شاید پرتکرارترین توصیه‌ای که از سوی رهبر شهید مطرح شده بود، ضرورت حفظ همبستگی ملی و پرهیز از دوقطبی‌سازی در جامعه بود. تأکید اصلی نیز بر این نکته قرار داشت که حتی اختلاف‌نظرهای طبیعی، نباید به شکاف اجتماعی و نزاع داخلی منجر شود.
در روزهای اخیر گروهی که به سهم‌خواهی معروف‌ و گاه معترف هستند، هجمه‌هایی را به دولت آغاز کرده‌اند مبنی بر اینکه به دلیل نبود جدیت دولت و سیاست‌های ضعیف آن، تورم‌های جدید در جامعه ایجاد شده که باعث نارضایتی مردم شده است.
بحث و استدلال و جدل نباید کرد که این جامعه به قدر کفایت مشکلات دارد و درگیر مصائب و نگرانی‌ها و کمبودهای بالفعل و بالقوه هست. مردم در صبوری و بزرگواری مقاومت می‌کنند و از فرزندان دلاور و کشور گرامی و عزت و شرف مملکت دفاع می‌کنند.
این روزها که دسترسی فراگیر به اینترنت به دلیل شرایط ویژه کشور و البته به دلایل منطقی و معقول در محدودیت قرار دارد، یک سوال مهم پیش روی جامعه است که این محدودیت ها تا چه زمانی تداوم خواهد داشت؟
سازمان آگهی های پُرسون