در فرهنگ غنی ایرانی-اسلامی، پزشکان را حکیم خواندهاند؛ زیرا بهبودی را فراتر از یک اتفاق مادی میدانند. در این نگاه، طبیب پاک و دانا، با خالص کردن درون، راه را برای جاری شدن چشمه «حکمت» در وجودش فراهم میکند و آنگاه به عنوان تبلور و مظهر اسم «شافی» حضرت حق، با توکل به او، برای بیمار مرهم میسازد، نسخه مینویسد و علاج میجوید.
