به گزارش سایت خبری پُرسون، از آذربایجانشرقی؛ محمد مهدی اکبرزاده سرپرست پُرسون آذربایجان شرقی در یادداشتی به مناسبت قیام ۲۹ بهمن مردم انقلابی تبریز نوشت:
قیام ۲۹ بهمن، لحظهای بود که سکوت چند دهه با فریادی واحد درهم شکست. تبریز در آن روز دیگر یک شهر نبود؛ یک پرچم برافراشته بود. هر کوچه سنگر شد، هر بام دیدهبان، و هر قلب، طبل جنگی که ریتم انقلاب را میکوبید. مردم با دست خالی آمدند، اما با ارادهای که از هر سلاحی برندهتر بود. آنها تصمیم گرفته بودند تماشاگر تاریخ نباشند؛ میخواستند نویسنده آن باشند.
بزرگداشت شهدای قم جرقه بود، اما آنچه شعله کشید، انبار سالها تحقیر و خشم فروخورده بود. وقتی درهای مسجد بسته شد، درهای انفجار گشوده شد. جمعیت مثل موجی شکستناپذیر در خیابانها جاری شد. شعارها فقط صدا نبود؛ سوگند بود. سوگند به پایان دادن به شب. مغازهها یکی پس از دیگری بسته شد و شهر، با اعتصاب و خروش، چهره یک قیام تمامعیار را به خود گرفت.
نیروهای حکومتِ محمدرضا شاه پهلوی با گلوله پاسخ دادند، اما گلولهها نتوانستند ارادهای را که بیدار شده بود، به خواب برگردانند. خون بر زمین ریخت، و همان خون، پرچم قیام شد. هر شهید، هزار فریاد تازه آفرید. مردم عقب ننشستند؛ پیشتر آمدند. آنها فهمیده بودند که لحظه تعیینکننده فرا رسیده است و تاریخ منتظر جسارت آنهاست.
تبریز در ۲۹ بهمن، درس شجاعت داد. نشان داد وقتی مردم به صحنه میآیند، معادلات قدرت فرو میریزد. آن روز، شهر به کارگاهی برای ساخت آینده تبدیل شد. جوانان در صف اول ایستادند، پیران پشت سرشان دعا کردند، و مادران با اشک و افتخار فرزندانشان را راهی خیابان کردند. این فقط یک درگیری خیابانی نبود؛ تولد دوباره روح یک ملت بود.
قیام تبریز موجی ساخت که دیگر مهارشدنی نبود. خبر حماسه مثل آتش در سراسر کشور پیچید. شهرهای دیگر فهمیدند که میتوان ایستاد، میتوان فریاد زد، میتوان دیوارها را لرزاند. ۲۹ بهمن ثابت کرد که انقلاب از دل مردم میجوشد، نه از پشت درهای بسته قدرت.
امروز یاد آن روز، یاد لحظهای است که یک شهر تصمیم گرفت زانو نزند. تبریز با خون فرزندانش امضا کرد که عصر ترس پایان یافته است. ۲۹ بهمن، فقط یک خاطره نیست؛ یک اعلامیه دائمی است: وقتی مردم برخیزند، تاریخ ناچار به عقبنشینی است. حماسه آن روز هنوز در رگهای شهر جاری است؛ تپشی که میگوید آزادی، با ایستادن به دست میآید.
منبع: پُرسون آذربایجان شرقی
