در سایه تنشهای تجاری تراشههای هوش مصنوعی، شرکت آمریکایی آنتروپیک مدعی شد که شرکتهای فعال در حوزه هوش مصنوعی چین اقدام به استخراج غیرمجاز از مدل پیشرفته کلود (Claude) کردهاند.
بر اساس گزارش یک رسانه عبری، مصر و چین در حال همکاری با یکدیگر هستند تا نفوذ سازمان موساد اسرائیل را در قاره آفریقا کاهش دهند. به نظر میرسد این همکاری با هدف جلوگیری از به رسمیت شناختن مناطقی مانند سومالیلند توسط دولتهایی چون تلآویو صورت گرفته است.
«لیو پنگیو» سخنگوی سفارت چین در واشنگتن، با تاکید بر اینکه مناسبات اقتصادی و تجاری دو کشور برای هر دو طرف سودمند است، نسبت به عواقب جنگ تجاری هشدار داد.
اگر روزی جنگی میان ایران و آمریکا شعلهور شود، در ذهن بسیاری از ایرانیان و حتی مردم دیگر کشورها یک انتظار شکل میگیرد: اینکه چین و روسیه باید پشت ایران بایستند. این انتظار نه از تحلیلهای پیچیده، بلکه از غریزهای تاریخی سرچشمه میگیرد؛ غریزهای که میگوید هر هژمون برای مقابله با رقیبش باید صف متحدانش را کامل کند.
همزمان با نزدیک شدن به جلسه شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی، میخائیل اولیانوف، نماینده روسیه در وین، از برگزاری نشست سهجانبه بین هیئتهای ایران، چین و روسیه خبر داد. وی در این پیام همچنین از موضعگیری کشورهای اروپایی در قبال روسیه و بحران اوکراین به شدت انتقاد کرد.
مسئول پرونده منابع و مرزها در حزبالله لبنان گفت: منابع موثق تأیید میکنند که چین حمایتی در اختیار ایران قرار داده است که این کشور را قادر میسازد با هرگونه حمله احتمالی، با کارآمدی مقابله کند.
تیم ملی هندبال مردان ایران در آخرین دیدار مرحله دوم بیست و دومین دوره مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۲۶، با نتیجه ۳۳ بر ۲۳ مقابل چین شکست خورد و به عنوان تیم دوم گروه خود کار خود را به پایان رساند. ملیپوشان ایران روز سهشنبه برای کسب جایگاه یازدهم یا دوازدهم با اردن روبهرو خواهند شد.
ایران، ونزوئلا و روسیه با نفت خود سهم بزرگی در تأمین نیاز نفتی چین دارند و حدود ۳۰ درصد از نفت مصرفی چین را تأمین میکنند. ونزوئلا بهتنهایی روزانه حدود یک میلیون بشکه نفت ارزان به چین میفرستاد؛ بنابراین سقوط دولت مادورو برای چین ناخوشایند است، چون یکی بعد از دیگری منافع نفتیاش در جهان را از دست میدهد.
تکرار برخی مواضع در بیانیههای مشترک چین و امارات متحده عربی درباره جزایر ایرانی ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک، پرسشبرانگیز و نگرانکننده است. نه از آن جهت که ایران در حاکمیت تاریخی و حقوقی خود تردیدی دارد — که ندارد — بلکه از آن رو که همراهی تمدنی چون چین با ادعاهای سیاسی، غیرحقوقی و کاملاً معاصرِ دولتی با عمر کمتر از شش دهه، با منطق شراکت تمدنی همخوان نیست.