اینترنت

معاون اول رئیس‌جمهور گفت مردمی که در خیابان‌ها هستند، انتظار دارند مسئله اینترنت برایشان حل شود.

بزرگ‌ترین دشمن امنیت سایبری ما، شاید نه هکرهای بین‌المللی، که خود قطعی اینترنت باشد. در حالی که فکر می‌کنیم با قطع شبکه، دشمن را در بیرون مرزها نگه داشته‌ایم، در حقیقت داریم زامبی‌های دیجیتال را در دل سیستم‌هایمان تغذیه می‌کنیم.

محدودیت اینترنت در زمان بحران، امری کاملا منطقی، عالمانه و مبتنی بر دیدگاه کارشناسی است. اما تجربه سال های اخیر در کشور ما، فضای متفاوتی از این رویه است.

دکتر سید ابوالحسن فیروزآبادی، دبیر سابق شورای عالی فضای مجازی و رئیس پیشین مرکز ملی فضای مجازی منتقد سیاست های کنونی اینترنت است

طی سال‌های اخیر، یکی از اصلی‌ترین توجیهات محدودسازی پلتفرم‌های جهانی در کشور، عدم همکاری شرکت‌های خارجی با قوانین داخلی عنوان شده است؛ این که برخی شبکه‌های اجتماعی حاضر نشده‌اند در ایران دفتر رسمی داشته باشند یا به الزامات مورد نظر نهادهای مسئول تن دهند.

به دستور مسئولان امنیتی و برای حفظ زیرساخت‌های سایبری کشور از حملات دشمن، دسترسی عموم به اینترنت بین‌الملل قطع شده‌است تا دشمن نتواند مردم را از خدمات اینترنت داخلی نظیر تحویل دارو با نسخه الکترونیکی، تماشای فیلم، برگزاری وبینار، خریدهای اینترنتی، آموزش مدارس و دانشگاه‌ها، تاکسی‌های اینترنتی و... محروم کند.

تشدید نگرانی‌ها از اختلال اینترنت، امنیت دارایی‌های دیجیتال کاربران را به چالشی جدی تبدیل کرده و تمایل به استفاده از کیف‌پول‌های آفلاین را افزایش داده است.

دولت پزشکیان عملا با مقوله ای به نام اینترنت پرو رو به رو شده که نه تنها خلاف وعده انتخاباتی اش که از اساس با رویکرد و فلسفه فکری این دولت و شخص رییس دولت نیز در تضاد است. بنا به برخی اظهارنظرها اینترنت پرو یادگار و دستپخت یک کمیته فرعی در شورای عالی امنیت ملی است که از اساس پیش از جنگ درباره آن تصمیم سازی شده بود و چند نکته مهم نیز در این مصوبه وجود داشت.

وقتی مباحث امنیتی توجیهی مشروع برای هرگونه انسداد و محدودیت در حوزه عمومی مردم است، چگونه وقتی پای امنیت جانی ۲۹۰ نماینده کشور به میان می‌آید، ناگهان مباحث امنیتی رنگ می‌بازد و به یکباره، «تجمع مجلس» تبدیل به یک مطالبه می‌شود؟!

یک عضو هیات رئیسه کمیسیون انرژی مجلس تأکید کرد که انتظار می‌رود تصمیم‌گیرندگان در زمینه اینترنت واقع‌بینانه‌تر عمل کنند، چراکه بخش بزرگی از کسب‌وکارها به فضای آنلاین وابسته هستند.

محمدعلی ابطحی با اشاره به ماموریت جدید عارف گفت: اگر این تصمیم صرفاً یک گام نمایشی باشد، می‌تواند به یک اشتباه بزرگ برای دولت تبدیل شود؛ چون در نهایت بار همه مشکلات مستقیماً بر دوش خود دولت خواهد افتاد، نه کسانی که سنگ‌اندازی می‌کنند.

سبحانی فر با اشاره به ماموریت پزشکیان به عارف در خصوص اینترنت گفت: تصمیم نهایی در شورای عالی فضای مجازی و کارگروه مصادیق مجرمانه گرفته می‌شود؛ این موارد در قانون دیده شده و مشخص است که تصمیم‌گیری در کجا انجام می‌شود.

سخنگوی دولت تاکید کرد: معاون اول رئیس جمهور با برگزاری جلساتی در حال پیگیری رفع محدودیت‌های دسترسی به اینترنت بین‌الملل بوده و امیدوار هستیم که به زودی گشایش‌هایی در موضوع اینترنت حاصل شود.

معاون اجرایی رئیس‌جمهور گفت: اینترنت و ارتباطات دیجیتال امروز نه فقط بر اقتصاد و آموزش، بلکه بر سلامت مردم نیز اثر مستقیم دارند و سیاست‌گذاری در این حوزه باید با دقت، عقلانیت و نگاه به منافع عمومی انجام شود.

"یکی از اعضای شورای عالی فضای مجازی، با دفاع از ادامه محدودیت پلتفرم‌های خارجی گفته است؛ بازگشت فضای مجازی به شرایط قبل از جنگ می‌تواند اتفاقات اخیر را تکرار کند. وی همچنین دلیل بسته نشدن کامل این سکوها در ۱۰ تا ۱۵ سال گذشته را «خیانت برخی سیاسیون» عنوان کرده است"!

علی کشوری گفت: با توجه به هدف مصوبه شورای امنیت ملی، دسترسی به اینترنت بین‌الملل برای مشاغل و گروه‌های خاص، باید رعایت شود. در اینترنت پرو قرار است نگاه، موضوع کمک به فضای کسب و کار باشد.

متأسفانه در ماه‌های اخیر، قطعی گسترده اینترنت به دلایل امنیتی و وقوع جنگ، این ابزار کار را از دست رسانه‌های داخلی خارج کرده است و آن‌ها باید در میدان جنگ نرم، بدون سلاح به مبارزه با دشمنی تا بن دندان مسلح بروند.

وعده اینترنت آزاد یکی از مهم‌ترین شعارهایی بود که باعث رأی مردم به مسعود پزشکیان شد و رییس‌جمهور با پیگیری این مطالبه باید به پایبندی خود با عهدی که با مردم بسته تاکید کند.

آنچه سال‌ها با نام‌هایی چون "طرح صیانت" مطرح می‌شد و با مخالفت جامعه به جایی نمی‌رسید، ظاهراً در سایه شرایط جنگی و محدودیت‌های امنیتی راه خود را باز کرده است؛ محدودسازی اینترنت و ایده "اینترنت طبقاتی" حالا بیش از هر زمان دیگری به سیاستی عملی شبیه شده است.

رسول جلیلی گفت: ما مسئله دعوای بین المللی مان با صاحبان و حکمرانان سکوهای اینترنت بین المللی حل شده بود، ما هیچ مسئله نداشتیم و مثل فلان کشور همسایه مان میتوانستیم بگوییم که تو هم بیا.