آموزش و پرورش

سیزده آبان همه‌ساله به عنوان روز دانش‌آموز مورد توجه رسمی قرار می‌گیرد و رسانه‌ها رسمی و دولتی و حکومتی به این مناسبت به‌طور جدی می‌پردازند اما خود دانش‌آموزان آن را جدی نمی‌گیرند حتی اگر مدارس بهترین برنامه را برای این روز تدارک ببینند و به دانش‌آموزان گل و شیرینی بدهند و دانش‌آموزان ممتاز را مورد تشویق قرار بدهند باز هم دانش‌آموزان ارتباط معناداری با این روز برقرار نمی‌کنند.

مرکز روابط عمومی و اطلاع رسانی وزارت بهداشت و درمان در حالی مدعی شکست رکورد واکسیناسیون روزانه در کشور شده است که به‌دلیل بی‌توجهی برخی از هموطنان به شیوه‌نامه‌‌های بهداشتی و لزوم واکسیناسیون، خیلی زودتر از پیش بینی‌ها پیک جدید کرونا آغاز شده است.

از چهارشنبه تا ظهر جمعه بیش از500 پیام مجازی، پیامک، تماس و مراجعات حضوری در خصوص چرایی و چگونگی بازگشایی مدرسه در روز شنبه ۱۵ آبان (امروز) به دستم رسیده است و جالب تر آنکه هیچ جواب متقن و معقولی برای ارائه و اقناع مخاطبان در چنته نیست. این حال و روز مدیران مدارس پرجمعیت دولتی در روزهای کرونایی اخیر است.

مدتی است که موضوع لایحه رتبه‌بندی معلمان در مجلس و دولت و بین فرهنگیان مورد بحث است و در این لایحه علاوه بر بحث معیشت معلمان ارتقای جایگاه و شأن مقام معلم و افزایش صلاحیت‌های حرفه‌ای معلمان مورد توجه است ولی هیچ‌گاه نظام رتبه‌بندی معلمان به معنای واقعی اجرایی نشده و تحقق نیافته است و هر بار که این موضوع مطرح شده، فقط با کمی افزایش حقوق به پایان رسیده و این موضوع به یک سریال تکراری ناامید کننده برای فرهنگیان تبدیل شده است.

این روزها تلاش می‌شود تا در حد امکان آموزش حضوری شود و دانش‌آموزان که نزدیک به دو سال است از فضای کلاس و مدرسه فاصله گرفتند به مدرسه بازگردند. صرف‌نظر از مباحث مربوط به درستی یا نادرستی این تصمیم که مسوولیتش با ستاد ملی مبارزه با کرونا است، می‌خواهم به چند نکته پیرامون مدرسه پس از کرونا اشاره کنم.