دولت

دوران مسئولیت آقای روحانی بعد از هشت سال تصدی ریاست‌جمهوری ایران به پایان رسید. بدیهی است نقد و ارزیابی عملکرد دولت آقای روحانی امر پسندیده‌ای است که باید انجام شود‌ اما فضای عمومی و به‌ویژه فضای رسمی کشور به‌گونه‌ای است که گویی او نه خدمت بلکه خیانت مرتکب شده و نه‌تنها شایسته تقدیر نیست بلکه باید او را مجازات کرد و به تعبیری نقدها بیشتر بوی انتقام می‌دهد تا ارزیابی.

نکته بسیار کلیدی در فرمایش مقام معظم رهبری مبنی بر اینکه ضعف‌های دولت‌های قبل را تبدیل به قوت کنید و قوت‌ها را ادامه دهید به این معنا و مفهوم است که دولت از امروز به بعد پیگیر مشکلات و مسائل مربوط به کشور باشد و به نوعی سعی کند که چالش‌ها را تبدیل به فرصت بکند.

کابینه دولت سیزدهــم به جهــت شــرایط کشـور و نارضایتی‌های مردم در حوزه‌های مختلف از اهمیت بالایی برخوردار است و از این رو در انتخاب افراد کابینه دیگر خط و ربط سیاسی فرد نباید ملاک قرار بگیرد و آنچه مهم است شایستگی، توانایی و تجربه فرد است.

آقای روحانی هم رفت. ارزیابی دقیق و منصفانه عملکرد دوره هشت ساله او اکنون ممکن نیست. به ویژه اینکه ما منتظریم که ارزیابی عملکرد را با آینده‌ای که هنوز نیامده است مقایسه کنیم! در حقیقت باید گفت که در آینده همچون دفعات پیش، مردم حسرت گذشته را خواهند خورند. شاید فقط در دوره اصلاحات بود که چنین حسرتی مشاهده نشد.

اکنون که دولت جدیدی در حال شکل گرفتن است و طبق معمول باید انتظار دگرگونی‌های زیادی را در دستگاه‌های اداری داشته باشیم، نگاهی به سوءمدیریت مزمن در کشور از زاویه‌ای جدید بی‌مناسبت نیست.