دکتر زهرا سادات حسینی، زبانشناس و پژوهشگر زبان فارسی نوشت:
به گزارش سایت خبری پُرسون، فاطمه عبدلی روزنامهنگار و فعال رسانهای در یادداشت خود به نقد تناقض میان رویکرد رسانه ملی و رفتار برخی مجریان پرداخته است. او میگوید در حالی که سازمان صدا و سیما همایشی برای تجلیل از مجریان تراز و پاسداشت زبان فارسی برگزار میکند، همزمان شاهد رفتارهای فرهنگی پایین و استفاده از لحن و الفاظ نامناسب در برخی برنامهها (مانند برنامههای ورزشی) هستیم که با اصالت و ادب فاصله دارد.
فاطمه عبدلی نوشت:
در همایش “مجریان تراز زبان فارسی رسانه ملی” که صبح امروز به همت سازمان صدا و سیما برگزار گردید، از جایگاه و تلاش های فرهنگی مرحوم بهروز رضوی که صدایش شناسنامه ادب، اصالت و فرهنگ بود تقدیر شد؛ در ادامه این مراسم فرزاد حسنی، حسن سلطانی، مجید یراق بافان و ابراهیم آقابالایی به عنوان مجریان تراز زبان فارسی در رسانه ملی معرفی و تجلیل شدند. برگزاری اینگونه مراسم ها بی شک مایه دلگرمی و نشانه آن است که هنوز چشمههای اصالت در این مرز و بوم خشک نشده اما درست در همین روزها، تماشای آنچه در یکی از برنامه های ورزشی گذشت، دوگانگی ایجاد میکند.
باید از مدیران رسانه ملی پرسید که چطور میشود برای حفظ و پاسداشت زبان فارسی همایش برگزار کنید که اتفاقا امر نیک و پسندیده ای هم هست اما مجری به اصطلاح بدون صندلی، در برنامه زنده با وزن و لحنِ یکی از قطعات رپ زیرزمینی که سرشار از الفاظ رکیک است به مخاطب کد بدهد؟
نقد ما به برگزاری این مراسم و مجریان شریفی که امروز نامشان در تراز ادب درخشید نیست؛ اتفاقاً نقد براین است که چرا سهم آن وقار و این ادبیاتِ فاخر، بعضا همایشهای سالانه است؟ چرا برخی ازآنها سهمی از آنتن زنده سیما ندارند؟ اما در مقابل، برنامه زنده و گاهی شاید پرمخاطب، باید بازتولید ترندهای زرد و آدرس دادن به ادبیاتِ سخیف باشد؟
آقایان مسئول! پیش از آنکه برای زبان فارسی «پدافند زبانی» تشکیل دهید، نگاهی به خط مقدم خود بیندازید. بهتر نیست در گام نخست به مجری خود یاد بدهید آنتن زنده رسانه ملی، جای رمزگشایی از فحشهای یک ترانه رپ نیست؟ پاسداشت زبان فارسی پیشکش!
آقایان مسئول در صداوسیما شاید تعریف شما از “مجری” صرفاً کسی است که پشت میکروفون مینشیند و برنامه را جلو میبرد، اما یک مجری پیش از هر چیز ویترین فرهنگی و امانتدارِ آنتن است. یک مجری تراز علاوه بر توانمندی فنی، باید واجدِ معیارهایی چون “سواد ادبی و زبانی” برای صیانت از حریم واژهها، “هوش اجتماعی” برای درک مرز میان شوخی و ابتذال، و مهمتر از همه “تعهد اخلاقی” برای حفظ حیا و حرمت مخاطب باشد؛ حال اگر این معیارها وجود نداشته باشد خروجیاش روی آنتن زنده چیزی جز سقوط استانداردهای حرفهای نخواهد بود.
منبع: سیاست فردا
