به گزارش سایت خبری پُرسون، کامبیز مهدی زاده دستیار ویژه دیپلماسی و ارتباطات رئیس بنیاد ایرانشناسی در یادداشتی به نقد سادهانگاری جنگ توسط برخی مخالفان نظام پرداخته است و تأکید میکند که جنگ واقعیتی تلخ با پیامدهای ویرانگر است که حفظ ایران و زیرساختهای آن را در اولویت قرار میدهد و تسلیم در برابر فشارها را رد میکند.
کامبیز مهدی زاده نوشت:
ما در آن دنیا نیز تسلیم نخواهیم شد.! متأسفانه برخی مخالفان نظام بر این باور بودند که جنگ با مجموعهای از انتخابهای مشخص و محدود همراه است. گروهی که بهدنبال راهحل نظامی بودند، چنین میپنداشتند که دشمنان این سرزمین با در اختیار گذاشتن یک «منو» آغاز میکنند: ابتدا نیروهای نظامی را هدف قرار میدهند، سپس به مخازن موشکی و لانچرها حمله میکنند، جنگ خاتمه مییابد و مسیر برای آنان هموار میشود. برخی حتی گمان میکردند موشکهای مهاجم همانند ترقه یا فشفشه است و با مشاهدهٔ آنها در آسمان به شوق میآیند.
اما با گذشت هر روز از جنگ، کودکان جان میبازند، خانهها ویران میشود و زیرساختها آسیب میبیند. اکنون حتی قصد دارند نیروگاهها را نیز هدف قرار دهند. این افراد تازه دریافتهاند که منظورشان با واقعیت پیشِرو یکسان نبوده است. آیا تصور میکردند جنگ همانند یک بازی ویدئویی است که میتوان آن را ذخیره کرد یا دوباره فرصت ادامه داد؟ جنگ، واقعیت دیگری دارد؛ بوی باروت و خون.
سادهانگارانی بودند که میپنداشتند بمبها و موشکهایی که دشمنان بر سر این سرزمین فرود میآورند، دقیقاً با آدرس مشخص به دنبال فرد خاصی میرود و در مسیر رسیدن به هدف حتی برایشان دست تکان میدهد. امروز، هنگامی که خانهها ویران میشود و جانها از میان میرود و همین افراد عزیزان خود را از دست میدهند، تازه متوجه پیامدهای آن شدهاند. با این حال، حتی اکنون نیز اگر حقیقت را دریابند، دیر نیست؛ زیرا ایران در معرض تهدید است.
رسانهها و افرادی که هر روز از «فضیلت جنگ» سخن میگفتند، امروز در آسایش نشستهاند و نظارهگر بمبها و موشکهایی هستند که بر سر مردم این سرزمین فرود میآید. گاه حتی از میان همین سادهانگاران کسانی که اندکی وجدان در آنان باقی مانده است، اظهار نظر میکنند: قصدتان آزادی مردم بود؛ اکنون چرا زیرساختها هدف قرار میگیرد؟ اما روشن است که هدف آنان آزادی نبوده است؛ بلکه منابع این سرزمین (نفت، گاز)برایشان اهمیت داشته و گروههای داخلی صرفاً نقشی تسهیلکننده داشتهاند.
مشکلات بسیار است، اما این راه، راهحل نیست. اگر ایران باقی نماند، چه ساختاری قرار است اصلاح شود؟ در کدام کشور، نابودی زیرساختها مردم را دههها به عقب بازنمیگرداند؟ و اگر این زیرساختها هدف قرار گیرد، حتی کشورهای منطقه نیز به دورههای عقبمانده بازخواهند گشت.
یک کشور را نمیتوان با توییت یا تعیین ضربالاجل وادار به تسلیم کرد؛ آن هم کشوری با تاریخ و تمدن ایران.
ما نهتنها در این دنیا، بلکه در جهان دیگر نیز تسلیم نخواهیم شد.
منبع: پُرسون
