ساپینتو:
به گزارش سایت خبری پُرسون، رامین رضاییان و ابوالفضل جلالی؛ دو نامی که فصل با آنها آغاز شد، اما نیمفصل با حذفشان به پایان رسید. استقلال لیگ را در شرایطی استارت زد که هر دو مدافع ملیپوش، یکی در سمت راست و دیگری در سمت چپ، جزو نفرات ثابت ترکیب بودند. رامین با سابقه، کاریزماتیک و پر سر و صدا؛ جلالی جوانتر، پرانرژی و تشنه تثبیت جایگاه. هر دو با یک دغدغه مشترک پا به فصل گذاشتند: حفظ جایگاه، دیدهشدن و زنده نگه داشتن رویای تیم ملی در سال منتهی به جام جهانی. اما فوتبال، همیشه به همان اندازه که فرصت میدهد، بیرحمانه هم پس میگیرد.
در حالی که رامین و جلالی تصور میکردند رقابت درونتیمی آنها را تیزتر و آمادهتر میکند، ورق به شکلی دیگر برگشت. صالح حردانی در سمت راست و حسین گودرزی در سمت چپ، آرام، بیحاشیه و پیوسته، در تفکرات ریکاردو ساپینتو جا باز کردند. اعتماد کادر فنی، دقایق بازی، تداوم حضور در ترکیب؛ همهچیز به سود این دو رقیب پیش رفت. نتیجه روشن بود: جایگاههایی که روزی بدیهی به نظر میرسید، حالا از دست رفته بود. رامین و جلالی، هر دو، از مهرههای اصلی به گزینههای حاشیهای تبدیل شدند.
دربی؛ نقطهای که خشم آشکار شد
نماد این فروپاشی آرام، در دربی پایتخت بهوضوح دیده شد. رامین رضاییان، ستارهای که زمانی برای استقلال گل میزد و جام حذفی را بالای سر برد، ۹۰ دقیقه کامل روی نیمکت نشست و حتی یک دقیقه هم به زمین نرفت. پس از آن، در تمرین ریکاوری شهرآورد بدون گل، چهره برافروخته و عصبانیتش پنهانکردنی نبود. واکنش ساپینتو تند و قاطع بود؛ رامین از تمرین کنار گذاشته شد و سرمربی پرتغالی به او گفت زمانی برگردد که از نظر روحی آماده باشد و رفتارش الگویی برای بازیکنان جوان تیم باشد. رامین تمرین را ترک کرد، اما فردای آن روز بازگشت؛ با آغوش، با لبخند و با این تصور که شاید همهچیز دوباره به مسیر قبل برگردد.
بازگشت کوتاهمدت بود. حضور مقابل خیبر خرمآباد، آخرین کورسوی امید برای رامین به نظر میرسید، اما تغییری در نگاه ساپینتو ایجاد نشد. پس از آن، خط قرمز سرمربی پررنگتر شد؛ نهتنها رامین، بلکه ابوالفضل جلالی هم یکی پس از دیگری از فهرست مسابقات کنار گذاشته شدند. دیدارهای حساس برابر المحرق بحرین، گلگهر سیرجان و سپاهان، بدون نام این دو مدافع گذشت. نیمکت هم نه؛ حذف کامل از لیست. استقلال بازی میکرد و دو مدافع ملیپوشش، تنها تماشاگر بودند.
روایتهای متناقض یک جدایی
پس از شکست برابر گلگهر، ساپینتو در نشست خبری گفت رامین رضاییان درخواست جدایی داده است؛ جملهای که خیلی زود جنجال ساخت. رامین اما روایت دیگری ارائه داد: او مدعی شد این سرمربی استقلال بوده که به مدیر برنامههایش اعلام کرده نیازی به او ندارد. دو روایت متضاد، یک واقعیت مشترک داشتند؛ رابطهای که به بنبست رسیده بود. همزمان، هر دو بازیکن نام استقلال را از بیوی اینستاگرامشان حذف کردند؛ حرکتی که در فوتبال امروز، معنایی جز اعتراض ندارد.
ماجرا وقتی تلختر میشود که بدانیم هر دو بازیکن در جام جهانی ۲۰۲۲، مدافعان راست و چپ تیم ملی بودند. آن روزها، مسیرشان رو به جلو بود؛ امروز اما هر دو نگران دیدهنشدن هستند. سال منتهی به جام جهانی ۲۰۲۶، سال بازیکردن است، نه نیمکتنشینی. شنیده میشود ابوالفضل جلالی هم به دنبال جدایی است؛ همان دغدغهای که رامین دارد: بازی، دیدهشدن و زنده ماندن در رقابت ملی.
صدای مدیریت؛ حق با همه، تصمیم با یکی
در این میان، علی تاجرنیا رئیس هیئتمدیره استقلال، با لحنی محتاطانه به ماجرا واکنش نشان داد. او گفت که به لحاظ انسانی و شخصیتی، حق را به بازیکنانی میدهد که در آستانه تیم ملی هستند و بازی به آنها نمیرسد. اما تأکید کرد که در حوزه فنی، باید یک نفر تصمیم نهایی را بگیرد. تاجرنیا از لزوم همراهی اقتدار با تدبیر گفت؛ از یافتن راه میانهای که شاید هم حاشیهها را کم کند و هم خواستههای دو طرف را تا حدی پاسخ دهد.
در چنین شرایطی، وضعیت رامین رضاییان پیچیدهتر از گذشته شده؛ بازیکنی که حالا با واقعیت تلخی به نام «بازار محدود» روبهرو است و برخلاف تصور اولیه، گزینههای چندانی برای ادامه مسیر ندارد. امروز حتی یکی از روزنامههای ورزشی در گزارشی کنایهآمیز از احتمال انتقال رامین رضاییان و ابوالفضل جلالی به تیم دوم آبیها یعنی «استقلال زاهدان» نوشت؛ نه بهعنوان یک مقصد واقعی، بلکه بهعنوان هشداری از سناریوی فشار، جایی که باشگاه استقلال ممکن است زیر بار فروش آسان این دو بازیکن نرود. این در حالی است که پنجره نقلوانتقالات زمستانی از ۸ دیماه باز شده و تا ۵ بهمن ادامه خواهد داشت؛ بازهای محدود که اگر تکلیف این دو مدافع ملیپوش در آن مشخص نشود، میتواند فروپاشی آرام فعلی را به بنبستی جدی و پرهزینه برای هر دو طرف تبدیل کند.
پایان باز؛ فروپاشی یا بازسازی؟
داستان رامین رضاییان و ابوالفضل جلالی، داستان دو بالی است که فصل با آنها پرواز کرد و نیمفصل بدون آنها به زمین نشست. نه آنها بازیکنان بیکیفیتی شدند، نه استقلال ناگهان بینیاز از تجربه. اما فوتبال، گاهی بیآنکه توضیح بدهد، مسیرها را جدا میکند. حالا این روایت، نه پایان قطعی دارد و نه قهرمان و ضدقهرمان مشخص. فقط یک واقعیت تلخ باقی میماند: فاصلهای که میان احساس بازیکن و تصمیم مربی افتاده و اگر ترمیم نشود، فروپاشی کامل خواهد شد؛ یا برای بازیکن، یا برای تیم.
منبع: ورزش سه
