به گزارش سایت خبری پُرسون، قوامی‌پور با اشاره به اخبار و آمارهای امیدوارکننده شهرداری تهران می‌نویسد که تصویر ارائه‌شده از عملکرد مدیریت شهری با تجربه روزمره ساکنان پایتخت فاصله دارد؛ شهری که شهروندان آن همچنان با ترافیک طولانی، ناامنی پیاده‌روها به‌دلیل تردد موتورسیکلت‌ها و روزهای آلوده مواجه‌اند.
به اعتقاد این جامعه‌شناس، مسئله صرفاً میزان تلاش مدیران شهری نیست، بلکه باید رویکردهای کلان در اداره شهر و نسبت آنها با منافع عمومی بررسی شود.
توسعه عمرانی همیشه به معنای رفاه بیشتر نیست
قوامی‌پور با اشاره به گسترش بزرگراه‌هایی مانند نواب، امام علی(ع) و صدر و همچنین توسعه خطوط مترو و افزایش تعداد اتوبوس‌ها، یادآور می‌شود که با وجود این اقدامات، معضل ترافیک تهران نه‌تنها برطرف نشده، بلکه پیچیده‌تر شده است.
مشروح این مطلب با عنوان اتوبان بیشتر، مترو بیشتر، ساخت‌وساز بیشتر؛ پس چرا زندگی در تهران بهتر نشد؟ در خبرآنلاین منتشر شده است.
او در ادامه به ساختار درآمدی شهرداری اشاره می‌کند و می‌نویسد که طبق آمار مطرح‌شده در یادداشت، ۵۶ درصد درآمدهای شهرداری از محل توسعه شهر تأمین می‌شود؛ درآمدهایی که با ساخت‌وساز، افزایش تراکم و تغییر کاربری ارتباط دارند.
درآمد شهرداری و کیفیت زندگی شهروندان
به باور این جامعه‌شناس، وابستگی درآمد مدیریت شهری به توسعه کالبدی می‌تواند زمینه پیوند منافع شهرداری، پیمانکاران و فعالان بازار مستغلات را فراهم کند. در چنین شرایطی، افزایش پروژه‌های عمرانی و ارزش املاک ممکن است بیش از آنکه به نیازهای روزمره شهروندان پاسخ دهد، به تداوم ساخت‌وساز وابسته بماند.
قوامی‌پور تأکید می‌کند که ساخت خیابان، نوسازی ساختمان‌ها و افزایش ارزش زمین، الزاماً زمان سفر را کاهش نمی‌دهد یا به هوای پاک‌تر، امنیت بیشتر و دسترسی بهتر منجر نمی‌شود. از این منظر، معیار اصلی توسعه شهری باید بهبود ملموس زندگی شهروندان باشد، نه صرفاً افزایش تعداد پروژه‌ها و شاخص‌های کالبدی.
منبع: خبرآنلاین
