از هشت نام تا ۱۲۱ ستاره!

وی با پیوند دادن حماسه دفاع مقدس به جنگ‌های اخیر و شهدای امنیت، بر ضرورت تداوم راه شهدا در سنگر خدمت، تولید، آبادانی و توسعه ایران تأکید کرده است.

آن هشت نفر: شهید رحمت‌الله آل‌داود، شهید حسین ایرانی، شهید رضا یاور، شهید رضا غلامرضایی، شهید مصطفی رئیسی، شهید محمد کاظمی، شهید ابوالحسن سلمان و شهید منصور رحمانی...

نام‌هایی که هنوز هم وقتی کنار هم می‌نشینند، انگار بخشی از تاریخ این دیار را از میان سال‌ها به امروز می‌آورند؛ نام‌هایی که پشت هر کدام، قصه یک خانه، چشم‌های منتظر یک مادر، شانه‌های خسته یک پدر و خاطره‌ای جاودانه از یک فرزند نشسته است.

در آستانه آغاز هفته دفاع مقدس، ذهنم بی‌اختیار به یکی از برگ‌های خونین و درخشان تاریخ شهرستان حماسه و ایثار خوروبیابانک بازمی‌گردد؛ به ۲۹ فروردین ۱۳۶۷؛ روزی که در میانه روزهای آتش و التهاب دفاع مقدس، هشت جوان از خاک خوروبیابانک برخاستند و به آسمان ایران پیوستند؛ هشت شهیدی که رفتنشان در یک روز در جنگ تحمیلی، برای هشت خانواده پایان یک زندگی و برای یک شهرستان، آغاز یک حماسه شد.

آن روز، این هشت نام، نام خود را نه با مرکب، که با خون، در دفتر ماندگار ایثار این سرزمین نوشتند. چه راز بزرگی است در یک روز، که بتواند هشت خانه را داغدار، هشت خانواده را صبور و یک دیار را تا همیشه وامدار خود کند.

مادرانی چشم به راه ماندند؛ پدرانی قامت در داغ فرزند خم کردند؛ همسرانی با خاطره عزیزشان زندگی را ادامه دادند و فرزندانی ماندند که بعدها، پدر را نه در آغوش، که در قاب عکس، خاطره و روایت دیگران جست‌وجو کردند.

۲۹ فروردین ۱۳۶۷ برای خوروبیابانک فقط یک تاریخ نیست؛ یادآور روزی است که بخشی از جان این سرزمین در میدان دفاع از ایران جا ماند و بخشی از نام ایران، برای همیشه با نام این هشت شهید گره خورد.

از همین روست که روز حماسه و ایثار شهرستان خوروبیابانک فراموش نشدی است؛ روزی برای به یاد آوردن آن هشت فرزند، اما پیش از آن، روزی برای به یاد آوردن خانواده‌هایی که پس از رفتن عزیزانشان، ماندند و با صبر خود، ادامه همان حماسه شدند.

۳۱ شهریورماه، سالروز آغاز جنگ تحمیلی رژیم بعث عراق علیه جمهوری اسلامی ایران، آغاز هفته دفاع مقدس است؛ هفته‌ای که هر سال ما را به روزهایی بازمی‌گرداند که ایران در برابر آتش ایستاد و مردمانش، با جان و جوانی خود از مرزهای این سرزمین دفاع کردند.

خوروبیابانک در آن هشت سال، ۱۲۱ شهید گلگون‌کفن تقدیم انقلاب اسلامی کرد؛ ۱۲۱ نام، ۱۲۱ خانواده و ۱۲۱ روایت از مردانی که از همین خاک برخاستند و برای ایران، از عزیزترین سرمایه خود گذشتند.

در برابر مقام شامخ تک‌تک آن ۱۲۱ شهید والامقام خوروبیابانک سرتعظیم فرود می‌آورم و با نهایت ارادت، از شهید والامقام حسین رفیع، شهید سرافراز براتعلی شمسایی، شهید بلندهمت امامقلی ایزدی، شهید پرافتخار احمد رشیدی، شهید گرانمایه مهدی رحمانی، شهید جاودان‌نام مرتضی دهقان، شهید سربلند علی‌اکبر ایرجی، شهید دلاورمرد علی‌اصغر کوهی و شهید عزیز ابوالفضل رحمانی؛ نام‌هایی که هر یک، برگ زرینی از دفتر ایثار و فداکاری خانواده بزرگ مجتمع پتاس‌اند و نامشان از این خاک تا بلندای آسمان ایران امتداد یافته است، یاد می‌کنم و در برابر مقام همه شهدای این دیار سر تعظیم فرود می‌آورم.

در این روایت، قلم نمی‌تواند از شهدای ترور شهرستان خوروبیابانک بگذرد؛ نام‌هایی که مظلومیتشان، برگ دیگری از دفتر ایثار و فداکاری این دیار است. یاد شهدای ترور شهرستان خوروبیابانک نیز گرامی باد؛ عزیزانی که مظلومانه قربانی ترور شدند و نامشان، در کنار دیگر شهدای این دیار، برای همیشه در حافظه مردم این سرزمین خواهد ماند.

اما روایت ایستادگی ملت ایران در همان هشت سال متوقف نشده است.

از روزهای دفاع مقدس تا سال‌های پس از آن، هر جا امنیت و عزت ایران به آزمون گذاشته شد، فرزندان این سرزمین در کنار رهبر شهیدمان همواره در میدان بوده اند.

درست که حالا شاید سخت‌ترین دلتنگی، دلتنگی برای آقا و رهبر شهیدمان باشد که دیگر در میانمان نیست و هنوز نبود آقای شهید در باورمان نمی‌گنجد و هر روز بیشتر از دیروز در کنار پرچمی که بر فراز ایران و میدان می‌رقصد، در امنیتی که باید قدرش را بدانیم و در مسئولیتی که بر دوش ما گذاشته‌اند، حضورش را احساس می‌کنیم؛ این دلتنگی، دردی نیست که بخواهیم از آن عبور کنیم؛ عهدی است که باید با آن زندگی کنیم و راهی است که باید با ایستادن پای بیعت با خلف صالح ایشان؛ آقاسیدمجتبی خامنه‌ای ادامه دهیم.

پس امروز که در آستانه هفته دفاع مقدس ایستاده‌ایم، بیش از آنکه بخواهیم تنها از گذشته سخن بگوییم، باید از مسئولیت امروز خود بگوییم.

شهدا در سنگر دفاع از وطن ایستادند؛ ما امروز در سنگر خدمت، تولید، آبادانی و توسعه مسئول ایستادنیم. آنان جان خود را برای ایران دادند؛ ما باید سهم خود را با درست کار کردن، مسئولانه زیستن و گره‌گشایی از کار مردم ادا کنیم.

برای همین است که برای ما در مجتمع پتاس خوروبیابانک، یاد شهدا تنها یک مناسبت در تقویم نیست؛ یادآور مسئولیتی است که در برابر این مردم و این سرزمین بر دوش داریم. بر خود یادآوری می‌کنیم که سرزمینی که مادرانش فرزند داده‌اند، سزاوار خدمت است؛ مردمی که عزیزترین سرمایه خود را برای ایران تقدیم کرده‌اند، شایسته آنند که امروز در کنارشان برای آبادانی و سربلندی این دیار قدم برداریم. امروز، وظیفه ماست که با عمل جهادی ادامه دهیم؛ آنان دیروز در سنگر جنگ از ایران دفاع کردند، ما امروز در سنگر خدمت، برای ساختن ایران بکوشیم.

از میان همه چیزهایی که جنگ از این سرزمین گرفت، شهدا تنها کسانی بودند که رفتنشان، چیزی به این سرزمین افزود به نام: معنا!